Սրա համար, հասկանալի է, ժամանակ է պետք։ Ժամանակ է պետք նաեւ պետական ինստիտուտներն ամրապնդելու եւ Արցախում ինչ հնարավոր է՝ փրկելու համար։ Մնացածը հետո կերեւա։

Խոսքն անցյալին վերադառնալու ավելի լուրջ ու խորքային հավանականության մասին է, որովհետեւ նահանջն ամենուրեք է։

Մենք պիտի ապավինենք բացառապես մեր ուժերին։ Առավելեւս, որ այդ հեռանկարն իրատեսական է դարձել միայն մեր կանոնավոր բանակի, պահեստազորի եւ կամավորականների բացառիկ մարտունակության ու հերոսության շնորհիվ։

Համաձայնվեք՝ եթե մեզ հաջողվի հասնել այս ամենին, մեր հաղթանակը կլինի լիարժեք եւ վերջնական։

Ընդ որում՝ մեր բանակը բառիս բուն իմաստով հրաշքներ է ցույց տալիս։ Կասեցրել է թշնամու ծրագրերը, ջախջախել է հարվածային բռունցքները ու հիմա մեծ բեկման նախապատրաստական փուլում է։

Մինչդեռ այստեղ նույնպես ռազմական կարգապահություն է պետք՝ ինչպես բանակում։ Իսկ բանակում հրամանները չեն քննարկում։ Կատարում են՝ եթե անգամ ներքուստ համաձայն չեն դրա հետ։

Ճիշտ է, քաղաքական այդ ուժերը հայտարարել են, թե հանրահավաք են անում՝ հաշվի առնելով «նոր որակի իշխանության ձեւավորման հրամայականը», բայց այդ օրը հարթակում հազիվ թե որեւէ նոր բան լինի

Հիմա, ըստ Ալիեւի, Փաշինյանը դրժել է խոստումը, հայկական կողմի պատճառով բանակցային գործընթացը ձեւական բնույթ է կրում, եւ Ադրբեջանը չի պատրաստվում մասնակցել այդ ձեւականություններին... Մի խոսքով՝ համարյա

Էականն այն է, թե ովքե՞ր են այս կամ այն հարցում իշխանություններից դժգոհ քաղաքացիների իրական դաշնակիցները։ Իշխանություննե՞րը, թե՞ ընդդիմությունը։

Իսկ սա նշանակում է, որ իշխանությունների երկխոսությունը պիտի ոչ թե նախկինների հետ լինի, այլ հասարակության։

Եթե հայտնվել օրենքի թիրախում, ապա ոչ թե հանցագործի, այլ քաղաքական հալածյալի կարգավիճակով՝ հընթացս փորձելով մեծացնել ազդեցությունն ընդդիմադիր դաշտում:

Լուծելի՞ է արդյոք այս խնդիրը հայկական դիվանագիտության համար, այսինքն՝ հավանականություն կա՞, որ Ադրբեջանը երբեւէ կճանաչի Արցախի անկախության իրավունքը։

Զավեշտն այն է, որ տարիներ շարունակ Հայաստանում մոլեգնող այդ տնտեսական «համավարակի» պատասխանատուներն այսօր ամենաբարձրն են խոսում կորոնավիրուսային համավարակով պայմանավորված տնտեսական անկման մասին։

Ըստ «հին մոդելի»՝ իշխանությունները պիտի լավ պահեն ժողովրդին կամ «լավ նայեն»։

Իսկ ընդդիմադիրներն ընդամենը տեսախցիկների առջեւ գեղեցիկ խոսքերով կոչ են անելու չեղարկել տուգանքները, իսկ իրենք թաքուն հրճվելու են, որ կարողացան այդքան ճարպկորեն ժողովրդի գոնե մի հատվածի մեջ դժգոհության

Այս մտածողությունն է, որ առաջին հերթին պիտի փոխվի։ Ու ցավոք՝ դժվարությամբ է փոխվում։

Հայաստանի հիմնական առանձնահատկություններից, եթե կուզեք՝ պրոբլեմներից մեկն այն է, որ մեզանում քաղաքականացված է գրեթե ամեն ինչ. տնտեսությունը, առողջապահությունը, գիտությունը, կրթությունը, մշակույթը, անգ

Հիմա՝ շփման գծի ողջ երկայնքով մոնիթորինգի համակարգի մասին, որի անհրաժեշտությունը կարեւորեց Փաշինյանը։

Եզրակացությունը միակն է. Հայաստանն իր առջեւ պիտի դնի միայն այնպիսի խնդիրներ, որոնք ի վիճակի է լուծել բացառապես սեփական ուժերով։ Ընդ որում, հասարակությունն ինքը պիտի գիտակցաբար հանգի այսպիսի....

Իսկ ադրբեջանական սցենարը ձախողվել է հայկական բանակի փայլուն գործողությունների շնորհիվ։ Մեր բանակը գործել եւ գործում է այնպես, որ պաշտոնապես ՀԱՊԿ-ին դիմելու կարիք պարզապես չկա։

Հասկացել է Ալիեւն այս պարզ ճշմարտությունը, թե ավելի ուշ կհասկանա՝ այլ հարց է։ Կարեւորը՝ որ իրենց ժողովուրդը կարծես թե հասկացել է։

Տեսեք՝ արդեն չորս ամիս է, ինչ Հայաստանում արտակարգ դրություն է, ու այդ չորս ամիսների ընթացքում կորոնավիրուսային համավարակի դեմ պայքարն անընդհատ քաղաքականացվել է։

Հայաստանը դժվարին ժամանակներ է ապրում, և ակնհայտ է, որ այդ դժվարությունները հնարավոր կլինի հաղթահարել միայն պետական կառույցների ու հասարակության համատեղ ջանքերով։

Իշխանությունների դեմ իրականացվող հիբրիդային պատերազմում ընդդիմությունն ակնհայտորեն միջոցների միջեւ խտրականություն չի դնում։

Իրականում Հայաստանում ընթացող «ներքաղաքական պայքարը» կարելի է բնութագրել մեկ նախադասությամբ՝ հեղափոխական իշխանությունները փորձում են վերադարձնել տասնամյակներ շարունակ պետությունից ու ժողովրդից թալանած

Դրանք, ի դեպ, իրական միջպետական հարաբերությունների գոյության մասին են վկայում։ Որովհետեւ մետրոպոլիայի ու գաղութի հարաբերություններում, որպես կանոն, կնճիռներ չեն լինում։

Այդ «տրամաբանությունն» անհեթեթ է նաեւ այլ պատճառով։

Այնպես որ՝ այս օրերին քաղաքական դաշտում իսկապես վճռորոշ իրադարձություններ են տեղի ունենում։

Ըստ երեւույթին չափազանց մեծ է նրա նյութական միջոցներով ու կողմնակիցների ձեռքերով կրակից շագանակ հանելու գայթակղությունը։

Պարզ ասած՝ այս խմբում նրանք են, ովքեր լուրջ չեն ընդունում Հայաստանի ինքնիշխանությունը եւ համարում են, որ մեր երկրում «Պուտինի ընկերը» լինելը վեր է ՀՀ Սահմանադրությունից եւ օրենքներից։

Հայաստանի ներքաղաքական կյանքի հիմնական պրոբլեմը թերեւս կեղծիքի ահավոր մեծ չափաբաժինն է։

Որովհետեւ երբ ասվում է, որ նախկինին վերադարձ չի լինելու, խոսքը ոչ միայն նախկին իշխանությունների մասին է, այլեւ նախկին կարգերի ու պետական կառավարման նախկին համակարգի։

Ոնց էլ լինի, գաղտնիքը կբացվի, փաստերը ջրի երես կելնեն, ու կազմակերպիչները խստորեն կպատժվեն՝ մարդկանց «քաղաքական թրաֆիքինգի» ենթարկելու համար։

Իրականությունն այն է, որ կորոնավիրուսի համաճարակը Հայաստանի համար անուղղակիորեն նաեւ արտաքին սպառնալիքներ է պարունակում։

Ընդդիմությունը կառավարությանը քննադատելու նոր առիթ է գտել՝ «իբր գործերս շատ լավ էին, հարեւանս էլ նոր «Մերսեդես» առավ» սկզբունքով։

Մնում է հուսալ, որ սխալն ուղղելու ժամանակ դեռ կա։

Ընդամենը մի 15-20 մասնակիցներով ու երկու այդքան տեսախցիկներով հաջողվեց տպավորություն ստեղծել, թե Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակն ահավոր լարված է։

Սա է, չէ՞, Հայաստանի այսօրվա արտաքին քաղաքականության հասցեին հնչող քննադատությունների հիմնական ենթատեքստն ու առաջարկվող այլընտրանքը։

Պատասխանն ակնհայտ է՝ որովհետեւ նրանց ոչ թե բանակցային գործընթացն է հետաքրքրում, այլ այն, թե որքանով կարելի է այդ գործընթացը ծառայեցնել սեփական քաղաքական շահերին։

Իսկ «հին համակարգից» ով կցանկանա աշխատել նոր կանոններով՝ վստահաբար, խնդիրներ չի ունենա։ Կարեւորը՝ որ բոլորը հասկանան. ճգնաժամի պատճառով «հին կանոնների» վերադարձ չի լինելու։

Ինչ վերաբերում է կոնկրետ այդ տեսուչին, որին շատերը սոցկայքերում իսկական հերոս են անվանում, ապա նա գուցեեւ իսկապես անձնազոհ արարք է կատարել, որովհետեւ աչքի առաջ ունեցել է աշխատանքը կորցնելու վտանգը։

Բայց սա, իհարկե, չի նշանակում, թե Էդմոն Մարուքյանը պոպուլիզմով է զբաղվում։ Չէ, ի՞նչ պոպուլիզմ։ Չեք հավատում՝ իրեն հարցրեք։

Իսկ բացասականը հիասթափվածների տարբեր խմբերի առկայությունն է։ Թե որն է պետության համար ավելի կարեւոր՝ թող հասարակությունն ինքը դատի։

Արցախը ժողովրդավարության լուրջ քննություն է հանձնում, եւ արդյունքը որեւէ կասկած չպիտի առաջացնի նույնիսկ «չուզողների» մոտ։ Սա, կարծում ենք, ամենակարեւորն է։

Բայց յուրաքանչյուր երկիր իր առանձնահատկություններն ունի, եւ միշտ չէ, որ այլ երկրների ձեռնարկած միջոցառումները ճշգրտորեն կրկնելը հնարավոր է կամ նույնքան արդյունավետ կլինի։

Մեծ հաշվով՝ խնդիրը կորոնավիրուսը չէ, դա մենք կհաղթահարենք։

Առավել եւս՝ կորոնավիրուսի հետ կապված այս իրավիճակից հետո, երբ չդիմացան գայթակղությանն ու ծանր պահին փորձեցին թիկունքից հարվածել իշխանություններին։ Չնայած՝ անձամբ Միքայել Մինասյանը հետ գալու շանս գուցե

Փորձենք հասկանալ, թե որքանով են արդարացված այս մտահոգությունները, եւ ինչ է տեղի ունենում իրականում։

Եվ իսկապես, այսօր երեւի քչերն են հիշում, բայց 1999 թ. հոկտեմբերի 27-ից առաջ Հայաստանում լրատվական դաշտը բառացիորեն հեղեղված էր ատելության ու թշնամանքի քարոզով:

Հանրաքվեին ընդառաջ «ոչի» կամ բոյկոտի կողմնակիցները երկու հիմնական փաստարկ են ներկայացնում