Փողի եւ ճշմարտության հավերժական պայքարը

Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում այսօր իսկապես աննախադեպ իրավիճակ է։ Եվ խնդիրը միայն այն չէ, որ երկիրն այսօր գտնվում է փաստացի պատերազմական վիճակում՝ կապված կորոնավիրուսային համաճարակի հետ, եւ այդ իրավիճակում ընդդիմությունը փորձում է համախմբվել ու իշխանափոխության «ճանապարհային քարտեզ» մշակել։ Նման բան եղել է նաեւ արցախյան պատերազմի ամենածանր ամիսներին, երբ ընդդիմությունը Երեւանի կենտրոնում հանրահավաքներ էր կազմակերպում ու կոչ անում ծառերից կախել սեփական երկրի նախագահին ու պաշտպանության պետնախարարին։ Այսօր իրավիճակն աննախադեպ է այն առումով, որ Հայաստանում երբեւէ չի եղել մի իրավիճակ, երբ ընդդիմությունը շատ ավելի մեծ ֆինանսական միջոցներ եւ մեդիա-ռեսուրսներ ունենա, քան իշխանությունները, ու այդ միջոցներն ուղղի բացառապես իշխանությունների դեմ պայքարին՝ բացարձակապես թքած ունենալով պետության եւ հասարակության վրա ու անգամ հրճվելով, որ համաճարակի հետ կապված՝ հայտնվել ենք ծանր վիճակում։

Ըստ էության նրանք չեն էլ թաքցնում այդ հրճվանքը։ ՀՀԿ խոսնակ Էդուարդ Շարմազանովն, օրինակ, իր կարծիքով սպանիչ փաստարկ է բերում իշխանությունների դեմ՝ հայտարարելով. «Ռոբերտ Քոչարյանի գրավի համար մեկ ժամվա ընթացքում 4 մլն դոլար է հավաքվում, երկու տարվա ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանը 4 դոլարի ներդրում չի կարողացել Հայաստան բերել»։ 4 դոլարի մասին, իհարկե, սուտ է ասում, բայց խնդիրը դա չէ, այլ այն, որ Էդուարդ Շարմազանովն ըստ էության շատ դիպուկ է ներկայացնում իրավիճակը։ Այն է՝ մարդիկ, ովքեր մեկ ժամում 4 միլիոն դոլար տվեցին Քոչարյանի կենցաղային պայմանները ժամանակավորապես բարելավելու համար, երկու տարում անգամ 4 դոլարի ներդրում չեն կատարել Հայաստանում։ Հասկացա՞ք, թե մարդկային ինչ որակների մասին է խոսքը։ Իսկ ներդրումներ չեն կատարել, որովհետեւ նրանց ոչ թե Հայաստանն է հետաքրքրում, այլ Հայաստանի ղեկավարի պաշտոնում այնպիսի մեկին տեսնելը, որի օրոք հնարավոր կլինի «էժանով» ներդրումներ անել, իշխանություններին փայ տալ ու գերշահույթներ ստանալ պետության ու ժողովրդի հաշվին։

Իսկ Քոչարյանի ու Սերժ Սարգսյանի ժամանակ այդպիսի «ներդրումներ» իսկապես բերվում էին։ Ճիշտ է, հետո հանկարծ կարող էր պարզվել, որ այդ «օտարերկրյա ներդրումն» իրականում Հայաստանից թալանված ու դուրս բերված գումարներն են (Հաղթանակի զբոսայգու հայտնի հյուրանոցը վկա), կամ՝ իշխանությունները խոստացել են ներդրումների դիմաց հարմար գներով նրանց վաճառել պետության ունեցած-չունեցածը (կոնյակի գործարանից-օդանավակայանից-բաշխիչ ցանցերից-երկաթգծից-բանից...)։ Իսկ հիմա եթե ներդրումներ անեն՝ պիտի գործեն բացառապես օրենքի շրջանակներում։ Բայց դե եթե պիտի օրենքով աշխատեն՝ կգնան եվրոպաներում ու ամերիկաներում ներդրումներ կանեն, ինչո՞ւ պիտի գան Հայաստան, չէ՞ որ «պատմական հայրենիքի» առավելությունը հենց կոռումպացված իշխանությունների հետ մատչելի գներով լեզու գտնելու հնարավորությունն է։

Բայց վերադառնանք ներքաղաքական իրավիճակին։ Իր վերջին ելույթում վարչապետ Փաշինյանը հայտնի ֆիլմից մեջբերում արեց՝ «ուժեղ է ոչ թե նա, ով փող ունի, այլ նա, ով ճիշտ է»։ Այլ հարց է, որ քաղաքականության մեջ ճիշտ ու սխալի հանրային ընկալումը ձեւավորվում է քարոզչական դաշտի միջոցով, իսկ քարոզչության համար հսկայական ֆինանսական միջոցներ են պետք։ Այլ կերպ ասած՝ փողով հնարավոր է հասարակության առնվազն մի զգալի հատվածի համոզել, որ մածունը սեւ է, ու հետո ավելի շատ փողով այդ մարդկանց դուրս բերել «մածունը սպիտակ է» ասողների դեմ անհաշտ պայքարի։

Այնպես որ՝ այս օրերին քաղաքական դաշտում իսկապես վճռորոշ իրադարձություններ են տեղի ունենում։