Սրանք կաշառելու գաղափարից դեռ չե՞ն հրաժարվել

Մայիսի 20-ին Երեւանում միանգամից երկու բողոքի ակցիաներ տեղի ունեցան, երկուսն էլ՝ մեր այսօրվա իրականությանը բավականին բնորոշ։ Ու եթե ռեստորանային բիզնեսով զբաղվողների բողոքն ինչ-որ տեղ հասկանալի էր (նրանք համարում են, որ բիզնեսն ավելի կարեւոր է, քան կորոնավիրուսի տարածման տեմպերի արագացման հավանականությունը, եւ պահանջում են թույլ տալ մարդաշատ միջոցառումների անցկացումը), ապա մյուսը, մեղմ ասած, բավականին տարօրինակ էր։ Ընդդիմադիր ակտիվիստներից մեկը վարչապետ Փաշինյանին հրապարակավ մեղադրել էր ծխախոտի մաքսանենգության ու էլի ինչ-որ հանցանքների մեջ, եւ ոստիկանությունն առանձնակի դաժանությամբ չտեսնված-չլսված զարհուրելի քայլի էր դիմել՝ նրան հրավիրել էր բացատրություններ տալու եւ պահանջել ապացույցներ ներկայացնել։ Նա, իհարկե, ոչ մի ապացույց էլ չէր ներկայացրել ու որոշ ժամանակ անց դուրս էր եկել ոստիկանության շենքից, որի դիմաց արդեն սպասում էին աջակիցները՝ արդարության եւ ազատ խոսքի առաջամարտիկներ Էդուարդ Շարմազանովի ու Արմեն Աշոտյանի գլխավորությամբ, որոնք եկել էին պայքարելու ոստիկանական այդ աննախադեպ «բեսպրեդելի» դեմ։

Ամեն դեպքում՝ շոուն կայացավ։ Ընդամենը մի 15-20 մասնակիցներով ու երկու այդքան տեսախցիկներով հաջողվեց տպավորություն ստեղծել, թե Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակն ահավոր լարված է։ Իսկ այդ տպավորությունը պետք էր, որպեսզի Միքայել Մինասյանը հեռուներից հերթական ուղերձը հղի՝ այս անգամ առավել գործնական ու չտեսնված առատաձեռն։

Ժամանակին հանրապետականները բազմիցս են առիթ ունեցել հավատալու, որ Հայաստանում փողով հնարավոր է ցանկացած հարց լուծել, եւ ընտրությունների ժամանակ հենց այդպես էլ վարվել են՝ վարպետորեն համադրելով փողն ու սպառնալիքները։ Ճիշտ է, ընտրակաշառքը նրանք բաժանել են ոչ թե բոլորին, այլ միայն այնքան մարդու, որ հերիքի ընտրություններում «հաղթելու» համար։ Ընդ որում՝ որպեսզի Սերժ Սարգսյանն իր գրպանից չվճարի, հորինել են ռեյտինգային համակարգը, որի արդյունքում էլ ռեյտինգայինների գնած քվեները համարվել են նաեւ կուսակցության ստացած քվեներ։ Ըստ երեւույթին Միքայել Մինասյանը լավ է յուրացրել աներոջ այդ դասը, ու քանի որ իրենց վիճակը հիմա ավելի լուրջ է (հարուցված քրեական գործեր կան), շատ ավելի մեծ փողեր է առաջարկում։ Գործարքը շատ պարզ է։ Իշխող քաղաքական թիմը «մեկուսացնում է» Փաշինյանին, իր միջից նոր վարչապետ է նշանակում, ժողովուրդն էլ երկու-երեք ամսվա համար նորմալ ապրելու գումար է ստանում (բոլորը՝ առանց բացառության), բոլորի կոմունալ ծախսերը վճարվում են, բոլոր վարկային պարտավորությունները սառեցվում են, փոքր ու միջին բիզնեսից հարկերի գանձումը դադարեցվում է, եւ այլն։ Դրա համար առանձնապես մեծ գումար պետք չէ՝ մոտավորապես մեկ-մեկուկես միլիարդ դոլար, բայց Միքայել Մինասյանը հո չի՞ կարող ասել «դուք փողի հետ գործ չունեք, դուք ասածներս արեք՝ փողը մենք մեր ջեբից կտանք», դրա համար էլ այլ աղբյուրներ է նշում՝ միջազգային դոնորներ, «դաշնակից մեծ երկրներ» եւ այլն։

Խնդիրը նույնիսկ այն չէ, որ փաստորեն սրանք կաշառքով իշխանությունը վերցնելու նույն մեխանիզմն են փորձում գործարկել (պարզապես եթե առաջ 10 հազարական դրամ էին տալիս, հիմա մի քանի հարյուր հազար դրամ են խոստանում)։ Խնդիրն այն է, որ ինչ-որ մեկը, դրսում ինչ-որ տեղ թաքնված, հրապարակավ գործարք է առաջարկում՝ «եթե դուք ձեր ընտրած իշխանություններին տապալեք ու հեղաշրջում իրականացնեք, դրսից ահագին օգնություն կստանաք»։ Հետաքրքիր է՝ քրեական օրենսգրքի «կավատություն» հոդվածը քաղաքականության վրա տարածվո՞ւմ է։