Ովքե՞ր են փորձում Ծառուկյանի ձեռքով կրակից շագանակներ հանել

ԲՀԿ ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանի շուրջ ծավալվող իրադարձությունները հերթական անգամ բացահայտեցին այն խորքային խնդիրները, որոնք առկա են Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում։ Հարուցված քրեական գործերի շուրջ մեծ աղմուկ բարձրացավ, բայց ակնհայտ էր, որ Ծառուկյանի ճակատագիրը որեւէ մեկին առանձնապես չի հուզում։ Քաղաքական ուժերը պարզապես շտապեցին օգտագործել այդ առիթը՝ քաղաքական դիվիդենտներ շահելու համար, ու բանն այնտեղ հասավ, որ անգամ ՀՀԿ-ն, որ ժամանակին Գագիկ Ծառուկյանի քաղաքական հավակնությունները գնահատում էր որպես «հայրենիքը կրկեսի վերածելու» փորձ, հիմա այս ամենը գնահատեց որպես նրա նկատմամբ իրականացվող քաղաքական հետապնդում եւ հանդես եկավ հայտարարությամբ ու կառավարության հրաժարականի պահանջով։ Ըստ երեւույթին չափազանց մեծ է նրա նյութական միջոցներով ու կողմնակիցների ձեռքերով կրակից շագանակ հանելու գայթակղությունը։

Ինչ վերաբերում է այդ քրեական գործերը քաղաքական հետապնդում անվանելուն, ապա դա, իհարկե, միանգամայն հասկանալի է ու բխում է ժանրի կանոններից, ու հազիվ թե արժե ակնկալել, որ որեւէ մեկն անկեղծորեն կհայտարարի, թե այս ամենը չի կարող քաղաքական հետապնդում լինել այն պարզ պատճառով, որ Գագիկ Ծառուկյանն ըստ էության միշտ էլ միայն անունով է եղել քաղաքական գործիչ։ Իրականում նա խոշոր գործարար է (գուցե նույնիսկ Հայաստանում ամենախոշորը), որը պարզապես ի թիվս այլ ոլորտների՝ մեծ ներդրումներ է արել նաեւ քաղաքականության ոլորտում։ Այնպես, ինչպես ներդրումներ է արել, ասենք, գյուղատնտեսությունում, շինարարությունում, հանքարդյունաբերությունում, խաղատնային բիզնեսում եւ այլն։

Թե ինչու է այդպիսի ներդրում արել՝ իր իմանալիքն է։ Գուցե համարել է, որ դա նպաստավոր պայմաններ կստեղծի իր բիզնես-կայսրության համար, գուցե ցանկացել է պարզապես նաեւ պետական այրի կարգավիճակ ունենալ ու պատրաստ է եղել վճարել դրա համար, բայց տվյալ դեպքում դա այնքան էլ էական չէ։ Առավել եվս, որ ինչպես բիզնեսի ցանկացած ոլորտում, այնպես էլ քաղաքականության մեջ ֆինանսական ներդրումներ անելը հակաօրինական չէ։ Ցանկացած մեծահարուստ կարող է կուսակցություն հիմնել, երկրով մեկ գրասենյակներ բացել, լրատվամիջոցներ հիմնել եւ այլն, ու այդ ամենը կլինի միանգամայն օրինական։ Այլ հարց է, որ ինչպես բիզնեսի ցանկացած ոլորտում, այնպես էլ քաղաքականության մեջ գործում են հստակ օրենքներ ու մրցակցային կանոններ, եւ դրանք խախտողները ենթակա են քրեական պատասխանատվության։ Օրինակ՝ որեւէ ընկերություն կարող է մասնակցել շինարարական տենդերի ու փորձել հաղթել ներկայացված լավ առաջարկի շնորհիվ, բայց չի կարելի կաշառք տալ՝ մրցույթում հաղթելու համար։ Նույն կերպ էլ՝ կարելի է մասնակցել ընտրությունների եւ փորձել հաղթել, բայց չի կարելի ընտրակաշառք բաժանել կամ փողով մարդկանց քշել հանրահավաքների։

Այլ կերպ ասած՝ խնդիրն այն չէ, որ Գագիկ Ծառուկյանն իր հսկայական ֆինանսական կարողություններով մտել է քաղաքականություն, խնդիրն այն է, որ նա այդ ներքաղաքական պայքարում քրեորեն պատժելի արարքներ է կատարել (համենայն դեպս՝ ըստ ներկայացված մեղադրանքի)։ Հիմա՝ հարց. եթե նրան մեղսագրվող քրեական հանցագործությունը կատարվել է ոչ թե, ասենք, շինարարության կամ առեւտրի, այլ քաղաքականության ոլորտում, նշանակո՞ւմ է դա արդյոք, որ այդ առթիվ հարուցված գործը քաղաքական է։

Իսկ ընդհանրապես՝ այնքան էլ հաճելի չէ տեսնելը, թե ինչպես են ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը «փուռը տալիս» Գագիկ Ծառուկյանին, տարբեր անկյուններից խրախուսում, «թասիբի գցում» ու թաքուն հրճվում՝ հույս ունենալով նրա միջոցով թուլացնել գործող իշխանություններին, որպեսզի հետո ավելի հեշտությամբ իրականացնեն իրենց ծրագրերը (որոնցում Ծառուկյանը վստահաբար իր տեղը չունի)։