Ռոբերտ Քոչարյանի խոստովանությունը՝ բաց տեքստով

Ինչու Քոչարյանի ինտենսիվ ինքնաքարոզչությունը, եթե մեղմ արտահայտվենք, չի օգնում նրան որեւէ շոշափելի վարկանիշ ձեռք բերել, իսկ եթե անկեղծ խոսենք, ավելի է խորացնում նրա նկատմամբ առկա բացասական վերաբերմունքը, եւ կոնսոլիդացնում հանրության բացարձակ մեծամասնությանը հակառակ բեւեռում: Թերեւս դա առեղծված է Քոչարյանի համար:

Իսկ պատասխանը շատ պարզ է: Նա իր հարցազրույցներում խոսում է այնպիսի «փաստերի» վրա հիմնվելով, որոնց մասին յուրաքանչյուրը գիտի ամբողջ ճշմարտությունը: Իսկ այդ ճշմարտությունը Քոչարյանի բերած «փաստերի» ճիշտ հակառակն է: Օրինակ. Երեկ «Մեդիամաքս»-ին տված հարցազրույցում, թե՛ թավշյա հեղափոխության եւ թե՛ Մարտի 1-ի իրադարձությունների մասին խոսելիս հիմնվում է իր եւ Սերժ Սարգսյանի օրոք անցկացված, այսպես կոչված, ընտրությունների պաշտոնական արդյունքների վրա:  

«Ինձ զարմացրեց այն, որ գործընթացի ղեկին կանգնեց Նիկոլ Փաշինյանը՝ խորհրդարանում ընդամենը 9 պատգամավոր ունեցող դաշինքի ղեկավարը»,- իր զարմանքն է հայտնում Ռոբերտ Քոչարյանը: Կամ. «նրանք սկսել էին մի գործընթաց, որը փաստացի խաղաղ հանգուցալուծում չուներ: Երբ հավաքում ես ձայների 21.5%-ը եւ քեզ «ընտրված նախագահ» ես հռչակում, նախապայմաններ ես ստեղծում «Մարտի 1-ի» համար»,- խոսելով 2008-ի հետընտրական գործընթացների մասին, ասում է Քոչարյանը:

Նման «փաստերը» վերլուծության հիմքում դնելը կարող է նշանակել ընդամենը երկու բան: Կամ Ռոբերտ Քոչարյանը ընդհանրապես տեղյակ չէ, թե ինչպես են անցել այդ «ընտրությունները», կամ էլ շատ լավ գիտի, ու դրանով նա մանիպուլյացիա է անում: Եթե չգիտի ու այդ տոկոսները հիմք է ընդունում, ապա միանշանակ սխալ արդյունքի է հանգելու եւ հանգում է: Իսկ եթե գիտի, բայց մանիպուլյացիաների է դիմում, ապա կրկին սխալ արդյունքի է հանգելու եւ հանգում է: Ամբողջ խնդիրն այն է, որ հանրությունը լավ, չափազանց լավ գիտնի ընտրությունների իրական արդյունքները: Շատ լավ գիտի, թե ինչպես են ստացվել այդ տոկոսները, որոնց վրա հենվում է Քոչարյանը: Ընտրակաշառքներ, ադմինիստրատիվ ռեսուրսի զանգվածային կիրառում, ուժայինների միջոցով ընդդիմախոս թեկնածուների կողմնակիցների չեզոքացում, թաղային կրիմինալի գրոհներ...Քանի մարդ է անցել այդ «տեխնոլոգիաների» միջով: Քանի մարդ է իր մաշկի վրա զգացել այդ «տեխնոլոգիան»: Այստեղ պարզ թվաբանություն է: Ընդամենը մի 2 միլիոն ընտրող ունեցող Հայաստանում 2 միլիոնն էլ դա զգացել է: Ու այդ երկու միլիոնից քանի՞սը կարող է հավատալ, որ Քոչարյանի նշած տոկոսները որեւէ առնչություն ունեն իրականության հետ: 1 տոկո՞սը, 3 տոկո՞սը...:   Այ, հենց այդքանն էլ Ռոբերտ Քոչարյանի կողմնակիցներն են: Իսկ ընտրողների մնացած մասը Քոչարյանի բերած այդ «փաստերից» է՛լ ավելի է զայրանում, ավելի է խորացնում իր «մեղմ» զգացմունքները Քոչարյանի նկատմամբ ու էլ ավելի է կոնսոլիդացվում հակառակ բեւեռում: 

Բայց ամենեւին էլ այնպես չէ, որ Քոչարյանը ապրում է պատրանքների մեջ եւ իրոք հավատում է, որ այդ տոկոսները կապ ունեն իրականության հետ: Նա շատ լավ գիտի այդ տոկոսների ստացման  տեխնոլոգիան: Եվ որքան էլ տարօրինակ հնչի, նա այդ մասին խոստովանում է հենց վերը նշված հարցազրույցում:

«Ես արդեն ասել եմ, որ եթե Տեր-Պետրոսյանը կասկած հայտներ, որ Սերժ Սարգսյանը հավաքել է ձայների բավարար քանակ՝ առաջին փուլում հաղթելու համար եւ ասեր՝ «եկեք երկրորդ փուլ անցկացնենք», դրանով նա տեղ կթողներ բանակցությունների համար: Այդ դեպքում ես հաստատ կմիջամտեի եւ կփորձեի հատման կետեր գտնել: Սակայն Տեր-Պետրոսյանը պնդում էր, որ ինքն է հաղթել, եւ այդպիսի ձեւակերպումը մանեւրելու տեղ չէր թողնում: «Ես խոսում եմ այն մասին, որ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի մաքսիմալիստական հայտը իրավիճակը փակուղի տարավ: Եվ, քանի որ դուք քիչ առաջ հարցնում էիք, թե ինչ կարող էի ձեռնարկել իրավիճակը կարգավորելու համար, ապա ես ասում եմ, որ եթե Տեր-Պետրոսյանը պատրաստ լիներ փոխզիջումների, տեսականորեն ես կարող էի Սերժ Սարգսյանին խնդրել քննարկել երկրորդ փուլի անցկացման հնարավորությունը`լարվածությունը թուլացնելու համար»,- ասում է Ռոբերտ Քոչարյանը: 

Այսինքն՝ նա բաց տեքստով ասում է, որ ինքը եւ Սերժ Սարգսյանը կարող էին գնալ երկրորդ փուլի, անկախ իր իսկ վերը նշված տոկոսներից: Դա իրենք էին որոշելու: Այսինքն՝ այդ տոկոսներն էլ իրենք էին որոշել եւ դա ոչ մի առնչություն չուներ ընտրությունների իրական արդյունքների հետ: