Ավո Խալաթյանը Սերժ Սարգսյանին որպես նախագահ հավանում եւ համակրում է

Մարտի 27-ին տեղի ունեցած «Արտավազդ» ամենամյա մրցանակաբաշխությանը «Լավագույն դերասան» անվանակարգում մրցանակը հանձնվեց միանգամից երկու դերասանի` Միքայել Վաթինյանին եւ Ավո Խալաթյանին՝ «Ռեւիզոր» ներկայացման համար: «ՀԺ»-ն զրուցել է Ավո Խալաթյանի հետ՝ ստացած մրցանակների, վերջինիս կողմից դրանց կարևորության, մասնագիտությամբ ապրուստի միջոց վաստակելու եւ Հայաստանում տիրող անցուդարձի շուրջ:

- Ավո, երեկ «Արտավազդ» մրցանակաբաշխությունում լավագույն դերասանի մրցանակի եք արժանացել, Հայաստանում մրցանակները սկսում են արժեզրկվել, վերջին տարիներին մրցանակներ հանձնելու բում է նկատվում: Շատերն ասում են, որ մրցանակ չստացած գործիչներն արդեն փոքրամասնություն են դառնում: Դուք ի՞նչ տեսակետ ունեք այս բանավեճում:

- «Արտավազդ» մրցանակաբաշխությունը զուտ թատրոնի տոնին նվիրված, նեղ մասնագիտական մրցանակաբաշխություն է, այս ոլորտում այնքան քիչ են մարդիկ: Չնայած նրան, որ ինստիտուտները լեփլեցուն են, այնուամենայնիվ, այդ ինստիտուտներում քիչ մարդիկ են դառնում դերասան: Սա իմ առաջին մրցանակն է, որի համար ես շատ ուրախ եմ, մի քանի անգամ առաջադրվել էի եւ չէի ստացել: Իսկ ինչ վերաբերում է մյուս մրցանակներին եւ ստացողներին, ապա ասեմ, որ հպանցիկ եմ տեղյակ վերջին ժամանակներս անընդհատ քննարկվող թեմաներից: Հատկապես սոցիալական ցանցերում քննարկումները ինձ շատ քիչ են հետաքրքրում, ուստի այդ թոհուբոհին չեմ մասնակցում: Այո, գիտեմ, որ շռայլում են մրցանակներ, որոնց մեջ կան եւ՛ արժանիներ եւ՛ անարժաններ, բայց ինչպես Համո Սահյանը կասեր՝ չեմ մանրանում:

- Համենայնդեպս, դուք գտնում եք, որ մրցանակ ստացածների կողքին կան մարդիկ ովքեր արժանի՞ չեն:

- Վստահ չեմ կարող ասել, կարծում եմ՝ իրենք այլ ոլորտների աշխատողներ էին, ես էլ գուցե չեմ իմացել, որ իրենք ինչ-որ աշխատանքներ են անում, կամ իմացել եմ մասամբ: Չեմ կարող դատել: Համենայնդեպս, եթե մրցանակի են արժանացել՝ թող ավելի ոգեշնչվեն եւ ավելի զարգանան:

- Ասացիք, որ սա Ձեր առաջին «Արտավազդ»-ն է, բայց դուք նաեւ վաստակավոր արտիստի կոչում եք ստացել, ինչպե՞ս եք վերաբերվում այս կոչմանը եւ մրցանակին:

- Երբևէ ոչ մի տեղ չեմ նշում եւ չեմ սիրում, որ բարձրաձայնեն մրցանակներս, ապա նոր՝ անուն ազգանունս: Մեդալների եւ մրցանակների մոլուցք չունեմ, բայց դրա հետ մեկտեղ շատ հաճելի է: Կոչումը իսկապես պարտավորեցնող է, զգաստացնող: Չնայած կարող եմ ասել, որ դրանից քո դերասանական որակը չի փոխվում, արտիստը տարիների հետ է հմտանում եւ վարպետանում:

- Այսօր Հայաստանում բոլոր ոլորտներում մարդիկ դժգոհում են ստեղծագործելու պայմաններից, ապրուստի միջոցներից, դուք ինչպե՞ս եք վաստակում ձեր ապրուստի միջոցը, մասնագիտական գործունեությամբ կարողանո՞ւմ եք տուն պահել:

- Զուգահեռ տիկնոջս (երգչուհի Նունե Եսայանի-հեղ.), որը գրեթե նույն մասնագիտությունով է զբաղվում ինչպես ես, կարողանում ենք բավարար միջոցներ ձեռք բերել: Կարծում եմ, ոչ մեկի համար էլ գաղտնիք չէ, որ պետական թատրոնը այն ոլորտը չէ, որի միջոցով կարողանաս լիարժեք ընտանիք պահել: Դրա համար կողքից կոմերցիոն հեռուստաալիքները, զուգահեռ համերգների եմ գնում որպես հաղորդավար, երգում եմ, այսինքն՝ անում եմ կողքից բաներ, որոնց միջոցով էլ ապրում եմ, եւ այո, բավարարում է: Իսկ թատրոնում աշխատելը ուղղակի իմ նվիրումն է, սերը թատրոնի նկատմամբ, դրա համար էլ ատամներով պահում ես եւ չես թողնում:

- Օրերս ՀՀ քաղաքացի Ասյա Խաչատրյանի եւ արցախցի ոստիկանների միջեւ տեղի ունեցած միջադեպը մեծ իրարանցում է առաջացրել Հայաստանում: Ձեր կարծիքով կարելի՞ է մարդուն մազերի գույնի համար տանել ոստիկանություն:

- Սա շատ ծիծաղելի պատճառաբանություն է, սակայն լսելով, որ մազերի գույնի համար են տարել, արդեն ուզում ես ոստիկանին լսել, թե արդյո՞ք մազերի գույնի համար է տարել: Վիդեոները ընկերներս փորձեցին ցույց տալ, բայց հրաժարվեցի: Այնուամենայնիվ, մոտավոր ծանոթ լինելով ընդհանուր պատկերին, կարող եմ ասել, որ շատ պրիմիտիվ ու զարմանալի պատճառ է մազերի գույնի համար աղջկան տանել ոստիկանության բաժանմունք: Ինձ համար շատ կասկածելի է մազերի գույնի համար աղջկան տանել, դրա համար նախընտրում եմ մյուս կողմին էլ լսել: Գիտեմ, որ աղջկան տարել են, հետը վատ վարվել, սեռական հայհոյանքներ են տվել, իհարկե սա անընդունելի է: Եվ եթե այս ամենը հաստատվի, կարծում եմ, ոստիկանները կկրեն իրենց պատիժը:

- Հետեւո՞ւմ եք, ՀՀ քաղաքական զարգացումներին: Ինչպե՞ս եք վերաբերվում օրինակ այն հանգամանքին, որ Սերժ Սարգսյանն ուզում է կրկին իշխանության ղեկին մնալ, ընդդիմությունն էլ պատրաստվում է թույլ չտալ դա:

- Քաղաքական իրադարձություններին շատ հպանցիկ եմ հետևում: Ընդդիմությունը նրա համար է, որ թույլ չտա, բայց ես չեմ կարող նման հարցին ճիշտ պատասխան տալ, որովհետև ինքս բացարձակ հեռու եմ եւ՛ բիզնեսից, ե՛ւ քաղաքական իրադարձություններից, եւ՛ բարձրագույն մաթեմատիկայից: Սերժ Սարգսյանին որպես նախագահ հավանում եմ, միշտ համակրել եմ, նաև Ռոբերտ Քոչարյանին եւ Լևոն-Տեր Պետրոսյանին: Ով էլ գալիս է նախագահ, ժողովուրդը բողոքում է, բայց վերջում մեր նախագահները ապացուցում են, որ իրենք իսկապես լավ նախագահներ էին:

- Դուք համարում եք, որ Սերժ Սարգսյանը լա՞վ նախագահ էր:

-Իհարկե: Չեմ ուզում համեմատվել եվրոպական ոչ մի զարգացած երկրի հետ, բայց պատերազմական երկրում ենք ապրել եւ նա լավ նախագահ է եղել:

- Իսկ ՞ինչ կասեք այն մասին, որ Հայաստանի քաղաքացիների մեծ մասը դժգոհ են Սերժ Սարգսյանի նախագահական տարիներից, ասում են, որ երկրում տիրում է ծայրահեղ աղքատություն, սոցիալական վատ վիճակ, անարդարություն, կոռուպցիա:

- Ես դպրոցական երեխա էի, երբ Ղարաբաղյան շարժումը սկսվեց: Ես հիշում եմ այդ ժամանակները, իսկ ե՞րբ էր լավ, այն ժամանակ էլ լավ չէր: Ժամանակի հետ, քիչ-քիչ, քարը քարի վրա դնելով եղավ: Ի՞նչ էր առաջ Երևանը, գրեթե ոչինչ չկար, հիմա մարդիկ գալիս ապշում են մեր քաղաքի գեղեցկությունից, պատմամշակութային կոթողներից: Այստեղ մարդիկ չեն ուզում աշխատել, մենք ունենք այդ հայի խասյաթը, որ շատերը ամաչում են մի քիչ ոչ պատվաբեր գործ անել, բայց չկա ոչ պատվաբեր գործ: Իսկ մարդիկ այստեղ աշխատելու եւ արարելու փոխարեն գնում են դուրս, արտագաղթում են: Ինչպե՞ս է լինում, որ գնալու գումարը միշտ ունեն: Դրսում պատրաստ են ավելի վատ աշխատանք անել, հարազատ չունենալով, հայրենիք չունենալով, սկայպների ու վայբեռների հույսին ապրելով գնում են: Միասնական չեն: 

  Աղունիկ Հովհաննիսյան

Հարցազրույցը տպագրվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի մարտի 29-ի համարում: