Արցախից Գյումրի եկած և վերադառնալու հնարավորություն չունեցող դերասանները դրսում հայտնվելու վտանգի առաջ են կանգնած

Շուշիի Մկրտիչ Խանդամիրյանի անվան պետական թատրոնի երկու դերասան, որոնք Գյումրիում են՝ ներկայացում բեմադրելու և խաղալու համար, դրսում մնալու վտանգի առջև են կանգնած, «Հայկական ժամանակ»-ին ասում են նրանք:

Դեկտեմբերի 4-ից Գյումրիում գտնվող դերասաններն Արցախ պիտի վերադառնային դեկտեմբերի 18-ին, սակայն Լաչինի միջանցքի փակ լինելու պատճառով չեն կարողանում:

Մինչև դեկտեմբերի 18-ը դերասանները կեցության ու ֆինանսական խնդիրներ չեն ունեցել. եկել են «Լորիկ» հիմնադրամի աջակցությամբ։

Դեկտեմբերի 18-ից հետո մինչ օրս դերասանների կեցության հարցը լուծել է Շիրակի մարզպետարանը՝ հոգալով նրանց մեկ շաբաթյա հյուրանոցային ծախսը։ Սննդի հարցը դերասանները սեփական միջոցներով են կազմակերպում։

Մեկ շաբաթը լրացել է, ճանապարհը դեռ փակ է, Սվետա Առուստամյանն ու Արմեն Գաբրիելյանը ուղղակիորեն դրսում մնալու վտանգի առաջ են կանգնել։ Կրկին դիմել են Շիրակի մարզպետարան, խոստացել են երկուշաբթի ուղղորդել Գյումրու քաղաքապետարան։

Մեզ հետ զրույցում թատրոնի տնօրեն Աշխեն Հարությունյանն ասում է. «Մինչև առաջին անգամ մարզպետարան դիմելը, մենք նախ Գյումրու համայնքապետարան էինք դիմել։ Իրենք ասել էին, որ այդ խնդիրները մարզպետարանն է լուծում, այսինքն՝ նախապես եղել էինք այնտեղ»։

Արտառոց իրավիճակում, ըստ Հարությունյանի, արտառոց ելքեր են որոնվում։ Նրա խոսքով՝ էլ ինչ պետք է աներ այսպիսի իրավիճակում հայտնված թատրոնը, եթե չգնար մեկ ուրիշ թատրոնի մոտ։

«Մենք էլ եկանք Լյուդվիգի մոտ (- խմբ․ նկատի ունի Վ․ Աճեմյանի անվան դրամատիկական թատրոնի տնօրեն Լյուդվիգ Հարությունյանին), առավել ևս, որ նա 2020-ից հետո մեզ միշտ ասել է՝ պատրաստ է ամեն ինչում աջակցել. և՛ դահլիճ է առաջարկել, և՛ սենյակ։ Քանի որ խնդիրը հրատապ է, դերասանները մինչև երկուշաբթի չեն կարող դրսում մնալ, Լյուդվիգը որոշեց այս օրերի հարցը լուծել։ Այնպիսի իրականություն է, որ հնարավոր չէ որևէ պլանավորում անել։ Մեր հույսն այն է, որ ճանապարհը շուտ կբացվի, գոնե մինչ Ամանոր մեր դերասանները կկարողանան տուն վերադառնալ»,- ասում է Աշխենը։

Դերասանուհի Սվետա Առուստամյանը ֆինանսականից զատ, նաև ծանր հոգեվիճակում է։ Արցախում են մնացել դուստրն ու հիվանդ մայրը, որին ինքն է խնամում և օգնում ամեն հարցում։

«Զանգում, խոսում ենք, տեղս չեմ գտնում։ Ծանր ապրումներ ունեմ, բայց փորձում եմ հաղթահարել այս իրավիճակը»,- նշում է դերասանուհին։

Սննդի հարցը դեռ կարողանում եմ իրենց ձեռքին եղած գումարով կարգավորել, բայց եթե իրավիճակը երկար տևի, չեն էլ պատկերացնում, թե ինչ են անելու։

Արմենին Ստեփանակերտում թոշակառու ծնողները, կինն ու երեխաներն են սպասում։ Զանգելիս ո՛չ ինքն է կարողանում որոշակի մի բան ասել, ո՛չ Արցախում մնացած հարազատները։

«Հիմա դրամատիկականի տնօրենը մի քանի օր մեզ կկարողանա աջակցել, բոլորին շնորհակալ ենք, բայց փաստն այն է, որ չենք կարողանում հետոյի մասին մի բան որոշել։ Ամեն օր սպասում ենք, թե երբ կբացվի ճանապարհը, որ գնանք մեր տուն»,- ասում է նա:

2020-ի պատերազմից հետո Շուշիի պետական թատրոնը, պահպանելով պետական կարգավիճակը, գործում է որպես շրջիկ։ 5 խաղացանկային ներկայացում են կարողացել զրոյից վերականգնել։

Դերասաններ կան՝ Գյումրիում են ապրում, մի մասը՝ Երևանում, Ստեփանակերտում, Արցախի գյուղերում։ Երբ նոր հյուրախաղեր ու ներկայացում են ունենում, մեկտեղվում են, հավաքվում՝ կա՛մ Գյումրիում, կա՛մ Երևանում, կա՛մ Արցախում։

Այս ամիս Գյումրու հերթն էր, քանի որ պրեմիերա ունեին՝ «Ոսկե ճուտիկը», որի դեկորացիաները Գյումրիում են գտնվում։

Հիշեցնենք, որ 2020 թվականի պատերազմից հետո Շուշիի պետական թատրոնի տնօրեն Աշխեն Հարությունյանն ու պրոդյուսեր Լիլիթ Մկրտչյանն ապրում են Գյումրիում։

Սամսոն Մատինյան