Տանելու եմ եղբոր շիրիմին, ասեմ՝ հերոս եղբայրդ է, տղաս, ծանոթացիր. պատերազմում զոհված Գրիշան եղբայր է ունեցել

Արցախյան 44-օրյա պատերազմից անցել է գրեթե մեկ տարի: Պատերազմում որդի կորցրած ծնողներից որոշները կորստի ցավը փորձում են մեղմել նոր երեխա ունենալով: Նրանց թվում է նաև պատերազմում զոհված Գրիշա Ազատյանի ընտանիքը: Ազատյանների տանը սեպտեմբերի 4-ին լույս աշխարհ է եկել փոքրիկ Նարեկը:

«Արդեն 50 տարեկան եմ, իսկ կինս՝ 43, և մեզ համար շատ դժվար էր մեծ կորստից հետո այդ որոշումը կայացնել, հատկապես, որ կինս առողջական խնդիրներ ունի: Բայց մենք ուժ գտանք մեր մեջ և որոշեցինք երեխա ունենալ»,- մեզ հետ զրույցում ասաց նորածնի հայրը:

Տղայի ծննդին ծնողները շատ անհամբեր էին սպասում: Երեխայի հայրը դժվարանում է անգամ նկարագրել իր ապրումները, երբ իմացել է որդու ծնվելու մասին:

«Երեխայիս գրկել էի և այդ պահին միայն մի բան էի մտածում՝ տեսնես էդ ճակատագիր գրող ձեռքը քո ճակատին ի՞նչ գրեց, բալես: Էն, որ ասում է՝ մի աչքս ուրախանում էր, մի աչքս՝ լացում: Ես չգիտեմ, այդպիսի բառ չկա, որ նկարագրեմ այդ պահը: Իսկապես շատ ծանր էր»,- ասում է Գագիկ Ազատյանը:

Ազատյանները փոքրիկին չեն անվանակոչել զոհված տղայի անունով: Նրան կոչել են Նարեկ, որն էլ Գրիշայի սիրելի անուն է եղել: 

«Գրիշայիս վաշտի հրամանատարը մի ամիս առաջ եկել էր մեր տուն, շատ էր ուրախացել, որ երեխա ենք ունենալու: Նա ասաց, որ գուցե երեխան շատ ավելի մեծ մարդ դառնա, բայց  Գրիշա դժվար թե դառնա: Խնդրեց, որ երեխային Գրիշա չկոչենք: Բացի այդ, հորս անունն էլ է Գրիշա եղել, և հիմա մեր ընտանեկան գերեզմանոցում երկու Ազատյան Գրիշայի շիրիմ կա: Մենք էլ որոշեցինք տղայիս անունը Նարեկ դնել»,- նկատում է հայրը:

Նա ասում է, որ տղային մի քանի րոպեով է տեսել միայն: Մտերիմների ու հարազատների կարծիքով էլ՝ նորածինը հորն է նման:

«Այսօր եմ երեխային 5 րոպեով տեսել, ասում են՝ ճիշտ քո կրկնօրինակն է: (Ծիծաղում է -խմբ.): Տղայիս աչքերը կապույտ չեն, բայց սև էլ չեն, մի տեսակ հետաքրքիր գույնի են»,- ասում է Գագիկը:

Մայրիկին ու փոքրիկ Նարեկին հիվանդանոցից դուրս չեն գրել դեռ: Նրանք շարունակում են մնալ բժիշկների վերահսկողության ներքո:

«Կինս առողջական խնդիրներ ուներ, դժվար է ծննդաբերել, բայց հիմա ամեն ինչ նորմալ է: Հինգշաբթի երեխայիս և կնոջս հիվանդանոցից կտանեմ տուն: Եթե պատերազմը չլիներ, փուչիկներով, շամպայմանով և քաղցրավենիքով կդիմավորեինք: Բայց ունենք այն, ինչ ունենք: Վիշտը շատ ծանր է, բայց հերոս կորցրած ծնողներին խորհուրդ կտամ չթուլանալ, և եթե առողջությունն ու տարիքը թույլ են տալիս, շատ ճիշտ կլինի երեխա ունենալ»,- ասում է նա:

Մեկ տարուց փոքր-ինչ ավելի էր, ինչ Գրիշան ծառայում էր բանակում: Մատաղիսի 2-րդ գումարտակի 5-րդ հաշվարկում մինամյոտի հրամանատար էր: Սեպտեմբերի 25-ին սովորական հերթափոխով բարձրացել էր դիքեր, որից երկու օր անց պատերազմը սկսվեց:

«Վերջին անգամ տղայիս հետ խոսել եմ սեպտեմբերի 30-ի գիշերը՝ ժամը 12-ին: Գրիշաս զանգեց, ասաց՝ ամեն ինչ լավ է, պապ, չմտածեք: Հոկտեմբերի 1-ին տղաս 136-րդ դիրքում է եղել: Իրենց նահանջի հրաման են տվել, զորքի 98 տոկոսը նահանջել է, իսկ իմ տղան իր 14 մարտական ընկերների հետ չի նահանջել, որ շրջափակման մեջ հայտնված իր ընկերներին օգնի: Դիրքավորվել են, և 122 միլիմետրանոց մինամյոտը ընկնել է հենց իրենց վրա: Այդ ժամանակ իրենց հետաքրքիր չի եղել ո՛չ հայր, ո՛չ մայր, ո՛չ երազանքներ, ո՛չ Կառավարություն ու կուսակցություն, միայն մտածել են ոտքի տակի հողը ամեն գնով պահելու մասին: Երեխուցս մնացել էին միայն մասունքներ: Հոկտեմբերի 10-ից մինչև դեկտեմբերի 24-ը հազիվ գտել եմ տղայիս»,- ասում է հայրը:

Գրիշայի հետ նույն դասակում են եղել նաև երկու դասընկերները՝ Մհերն ու Արմանը: Երեքն էլ զոհվել են հայրենիքը պաշտպանելիս:

«Տղայիս հուղարկավորությունը հունվարի 18-ին է եղել: Արդեն որոշել եմ՝ Նոր տարուց հետո փոքրիկիս տանելու եմ եղբոր շիրիմին, ասեմ՝ հերոս եղբայրդ է, տղաս, ծանոթացիր: Երեխայի ծնունդը իմ կորուստը կթեթևացնի երևի»,- հույս է հայտնում նա:

Մերի Մնոյան