Եղբայրս հիմա դրախտում է. պատերազմում հերոսի մահով ընկած Կարապետի հիշատակին այսօր ցայտաղբյուր բացվեց

«Տղաս երազում էր շատ բարձունքների հասնել, բայց չէի պատկերացնում, որ այսպիսի բարձունքների կհասնի»,- 21-ամյա Կարապետ Անտոնյանի մայրը՝ Գոհար Անտոնյանն է պատմում որդու մասին: Կանգնել է որդու սիրելի վայրում ու չի կարողանում արցունքները զսպել. Կարոյի ծնունդն է, որդին կդառնար 21 տարեկան:

«Ծնունդը շատ էր սիրում, այդ պատճառով մեզ համար այսօր շատ դժվար է: Ինքն անհամբեր սպասում էր իր 21 տարեկանը լրանալուն, որ մեծ շուքով նշեր, բայց էլի նշվեց՝ ինքը ջուր պարգևեց բոլորին, որ խմեն ու իրեն հիշեն: Կարոն այստեղ է ծնվել, սա իր սիրելի վայրն է: Ես որպես մայր արդեն գիտեի ու չէի կասկածում, որ Կարոս կռվում է, բայց որդու կորուստը մեծ ցավ է»,- մեզ հետ զրույցում պատմում է մայրը:

Արմատներով գյումրեցի Կարոն ծնվել է 2000 թվականին Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում, ծառայության է անցել 2019 թվականին Արցախի Հանրապետության Ջաբրայիլ գյուղում: Մեկ տարի ութ ամսվա ծառայող էր, երբ սկսվեց պատերազմը, երեք ամսից պետք է զորացրվեր և հունվարի 17-ին տուն վերադառնար: Հիմա  իր մանկության հասցեում բոլորը հավաքվել են, ու իրեն են սպասում, բայց ինքը չկա, երկնքից է նայում: Նրա հիշատակը հավերժացնելու համար ծնողները  ցայտաղբյուր են տեղադրել, մայրն ասում է՝ որդին ջրի պես զուլալ էր:

Ցայտաղբյուրի մոտ կանգնել են Կարոյի երկու եղբայրները, ինքն ընտանիքի առաջնեկն էր, իրենից բացի ունի ևս երկու եղբայր, մեկը՝ 18, մյուսն 8 տարեկան: Եղբայրները աղավնի են բաց թողնում՝ փոքրը եղբայրը՝ Արտյոմն ասում է՝ գնում է եղբորս մոտ՝ դրախտ: Կարոյին ամեն վայրկյան է հիշում. «Որ ծառայությունից արձակուրդ էր եկել 10 օրով միասին գնացինք Երևան մոլ, ինձ խաղացրեց, խաղաղարահ էինք գնացել, ինձ շատ էր սիրում: Մեկ էլ հիշում եմ, որ միջնեկ ախպորս իրար հետ ծեծում էինք, հավես էր»,- մեզ հետ զրույցում պատմում է Արտյոմը:

21-ամյա Կարոյին հիմա բոլորն են հիշում, ընկերները, դասընկերները, ուսուցիչները: Ասում են՝ Կարոյի մասին անհնար է անցյալով խոսել: Յուրքանչյուրը նայում է ցայտաղբյուրին ոսկետառերով գրված «Կարո» անվանն ու Կարոյի հետ ունեցած ընդհանուր պատմությունները վերապրում. «Ցավը շատ է, բարի լուսավոր, ընկերասեր տղա էր: Դասարանում, եթե որևէ խոչընդոտ էր լինում, երեխաները դասը խանգարում էին, վեր էր կենում տեղից,  ասում էր՝ վերջ, էլ ձայն չլսեմ, ուսուցչուհուս չնեղացնենք: Դպրոցում, կյանքում թեկուզ դժվարությամբ, բայց ամեն ինչ հաղթահարում էր: Երբեք ոչ մի բանից չէր փախչում, միշտ ուզում էր՝ խաղաղություն լիներ»,- մեզ հետ զրույցում ասաց նրա  դասղեկը՝ Հռիփսիմե Հարությունյանը:

«Շատ պայծառ տղա էր, անցյալով իրեն հիշել չի լինում: Որ օրը դասի չէր գալիս, անհետաքրքրիր էր անցնում: Ինքը ուրիշ կյանք էր ու այդ ուրիշ կյանքը փոխանցում էր բոլորին: Միշտ կհիշեմ, ասում էր՝ ընկել Համբարձումյան, ինչ ուզում եք կանեմ, մենակ հայրիկիս դպրոց չկանչեք»,- պատմում է ուսուցիչներից Նելլի Համբարձումյանը:  

Կարապետ Անտոնյանը պատերազմի ողջ ընթացքում կռվել է Ջաբրայիլում: Զինակից ընկերներն էլ նրան մասին խոսելիս հիշում են՝  ինչպես էր պայքարում թշնամու դեմ: Ասում են՝ Կարոն է իրենց պահել. «Միասին կռվում էինք, ինքը մեր թիկունքում էր, հակատակնկային դասակում էր կռվում: Չէինք մտածում, որ որևէ տանկ մեզ վրա կկրակի: Տանկերը գալիս էր ու տեսնում էինք՝ ոնց է Կարոյի ռակետը խոցում այդ տանկերին: Մեր գումարտակին տանկ չի կարողացել մոտենալ: Մեր գումարտակի ուժն էր»,-պատմում է Կարապետի մարտական ընկերը Վահե Կյուրեղյանը:

Թշնամու դեմ խիզախ պայքարելու ժամանակ պատերազմի օրերին սերժանտ Կարապետը սպայի կոչում է ստացել: Զինակից ընկերները պատմում են՝ չհիասթափվելու, պայքարը չդադարեցնելու համար իրենց երեք օր չեն ասել, որ Կարոն այլևս չկա: Իր զոհվելուց մեկ օր առաջ էլ տուն է զանգել՝ ծնողներին խնդրել՝ գնալ եկեղեցի, մոմ վառել, ինքը մահից է փրկվել,: Հետո զգուշացրել է, որ տուն այլևս չի կարող զանգել, մայրը պատասխանել է՝ «կսպասեմ հաղթանակիդ ու հաղթանակիդ օրվա զանգին», բայց ով իմանար, որ գումարտակի սիրտը կանգ է առնելու. հոկտեմբերի 13-ին Ջաբրայիլում Կարապետն ընկավ հերոսի մահով: Հիմա նրա ընկերները, ծնողներն ու հարազատներն ասում են՝ Կարապետի հիշատակը վառ են պահելու:

Մերի Խաչատրյան