Եթե հանուն հայրենիքի չանեմ, ինչին ծառայեցնեմ աշխատանքներս․ նկարչուհին վաճառել է նկարները, գումարը՝ փոխանցել հիմնադրամին

Մենք բոլորս պետք է մեր տեղերում կանգնած լինենք՝ որպես մասնագետ, մարդ, քաղաքացի, որ կարողանանք մեր հայրենիքին լիարժեք օգտակար լինել: Կարեւոր չէ՝ ինչ ներդրում ենք ունենում, կարեւորը մեր կարողացածի չափով օգտակար լինելն է։

Այսպես է կարծում նկարչուհի Նինա Աղավելյանը, որն իր նկարներից երկուսը օրերս է վաճառել ու գումարը փոխանցել «Հայաստան» համահայկական հիմնադրամին։ Նրա խոսքով՝ ուրիշ ելք չունենք, պիտի հասկանանք, որ հայի մեր տեսակը պիտի պահպանվի։

Նինա Աղավելյանի հետ մեր զրույցը նկարները վաճառելու նոր նախանձեռնության, պատերազմական օրերի ու հայերի պայքարի մասին է։

- Տիկին Աղավելյան, արդեն գրեթե մեկ ամիս է՝ պատերազմական գործողությունները չեն դադարում Արցախում։ Շատերը կարծում են, որ տեղի ունեցողն ավելին է, քան պատերազմ: Դուք ի՞նչ կասեք։

- Ցավոք սրտի, ավելին է, հնարավոր չէ այլ կերպ ընդունել։ Սա մեր գոյության հերոսամարտն է, պայքարը։ Եկել հասել ենք այս պահին, պետք է մոբիլիզացնենք մեր բոլոր ուժերը։ Հայը, որտեղ էլ լինի, այս պահին իր միաբանությամբ պետք է փայլի։ Թշնամին մեկը չէ, նրա կողքին այսօր կանգնած են գերտերություններ։ Այդ գերտերությունները, միջազգային ատյանները լուռ են, բայց փայլուն գիտեն՝ ինչ է կատարվում, որ որոշվում է հայի ճակատագիրը։ Եվրոպական տերությունները բոլորն էլ գիտեն, մենք էլ գիտենք՝ նրանք ինչ սպասելիքներ, ախորժակ ունեն եւ ինչու են իրենց չեզոք պահում։ Սա առաջին դեպքը չէ․ երբ եղեռն էր, բոլորը լուռ էին, այսօր էլ։ Վերջերս Ֆրանսիայում Մակրոնը զայրացավ, որովհետեւ տեղի էր ունեցել ահաբեկչություն, գլխատել էին ուսուցչին, բայց չէ՞ որ այդ ամենը հարեւան թշնամիների կողմից մեզ մոտ կարող է ամեն օր տեղի ունենալ։ Պատմության այս ընթացքը միշտ էլ կրկնվելու է: Եթե չընդունվի հիմնական որոշում, միշտ էլ լսելու ենք այս մասին, միշտ էլ պայքարելու ենք։ Այն, որ Հայաստանը բացառիկ ազգ է, առաջին քրիստոնյա ազգը, շարունակ կրկնում ենք, բայց դա մեզ ոչինչ չի բերում։ Մարդկությունը պետք է կարողանա մի փոքր օգնության ձեռք մեկնել, որպեսզի մենք մենակ չտառապենք։ Եթե սա վերջին կռիվը լիներ, փրկության օղակ կլիներ բոլորիս համար։

- Նշեցիք, որ միջազգային կազմակերպությունները, գերտերությունները բավականաչափ ջանքեր չեն գործադրում։ Իսկ անհատների հնչեցրած գնահատականները, ըստ Ձեզ, կարո՞ղ են բավարար լինել։

- Երբ նայում ենք հաղորդումներ, անհատներից կարողանում ենք վերլուծություններ, մեկնաբանություններ լսել, թե ովքեր են հայերը։ Նրանք լավ գիտեն Հայոց պատմությունը, հայերի դիրքորոշումը եւ մեր ծագումնաբանությունը։ Բայց արդյոք լսելի՞ է նրանց ձայնը։ 

- Եթե միջազգային հանրությունն ու մենք կարողանանք միավորվել, հնարավոր համարո՞ւմ եք Թուրքիային սանձելը, քանի որ հասկանում ենք նրա ահաբեկչական նկրտումները։

- Կարծում եմ՝ այո, եթե ընդհանուր շահը հաշվի առնենք։ Եվրոպական ազգերը, գերտերությունները չե՞ն կարողանում ուրիշի ոտքը տրորել, թե՞ պարզապես ձեռնտու չէ, որ օգնեն մեզ, դժվարանում եմ հստակ ասել, հավանաբար՝ երկուսը մեկում։ Եթե մի քանի տարի հետո եվրոպական շատ ազգերի մեջ խժդժություններ լինեն, նրանց էլ սպառնա այն վտանգը, որը սպառնացել է շատերին, կարծում եմ՝ կհասկանան՝ հայ ժողովուրդն ինչ պայքարի մեջ է եղել։ Իհարկե, չի հասնի հայերի ցավերին, բայց, համենայն դեպս, ահաբեկչական այս նկտրումները բավական հեռու են տանելու, շատ մեծ վտանգի մեջ են հայտնվելու, այդ հոտն ենք առնում միջազգային հանրույթում։

- Երբ Արցախում սկսվեցին պատերազմական գործողությունները, մեկնարկեցին մի շարք նախաձեռնություններ՝ հիմնադրամներին գումար փոխանցելու կամ սահման որոշ ապրանքներ ուղարկելու համար։ Դուք եւս միացել եք նման մի նախաձեռնության, կմանրամասնե՞ք։

- Եվրոպայում բնակվող մեր գործընկերները, նկարիչները նախաձեռնությանը միացան ռազմական գործողությունները սկսելուց մի քանի օր հետո, հավանաբանար այնտեղ շուկան ավելի ընդարձակ է, նրանք կարողանում են իրենց խոսքն ասել ու նկարը վաճառել՝ հոգուտ մեր հիմնադրամի։ Վերջերս «Ֆեյսբուք»-ը ինձ հիշեցրեց իմ աշխատանքներից մեկը, որ վերնագրված էր․ «Խաղաղություն ամենեցուն»։ Մի տեսակ լցվեցի ու ասացի՝ պահն է, կիսվեմ։ Ասում են՝ խոսքը զորավոր է, ունի իր ուժը, կիսվեցի եւ էջում տեղադրեցի իմ վեբ կայքը, որպեսզի ամբողջ աշխարհից մարդիկ տեսնեն, ես էլ կարողանամ մի բանով օգտակար լինել։ Մեկ շաբաթ ոչ մի ձայն չկար, փորձում էի այլ տարբերակներ գտնել: Երբ զանգ ստացա ու իմացա, որ ցանկանում են գնել իմ աշխատանքներից, ինձ համար մի հրավառություն էր, որ կարող եմ օգնություն ցույց տալ հայրենիքիս։ Բոլորս պետք է մեր տեղերում կանգնած լինենք, ամեն մեկս՝ որպես մասնագետ, մարդ, քաղաքացի։ Կարեւոր չէ՝ ինչ ներդրում ենք ունենում, կարեւորը մեր կարողացածի չափով օգտակար լինելն է։ Երկու աշխատանք են գնել, ամեն մեկը՝ հազար եվրոյով։ Նրանք նաեւ կիսվել են համացանցում, որպեսզի կարողանան այս գործը շարունակական դարձնել։ Եթե շարունակվի գործընթացը, մի փոքր օգնություն կլինի հայրենիքին։

^{«Խաղաղություն ամենեցուն»}

- Ֆեյսբուքյան Ձեր էջում գրել էին, որ աշխատանքները մատչելի տարբերակով են գնել։

- Այո՛։ Շատ շոյիչ տեսարան է, նկարիչն ամեն անգամ չէ, որ տեսնում է, թե փայփայում են նկարը, արժեւորում նկարչին։ Շատ ոգեւորող է։ Հայկական իրականության մեջ շուկան այնպիսին չէ, որ բոլորը կարողանան նկար գնել: Ավելի շատ նվերներ են ցանկանում։ Երբեմն հուզվում ես, որ ցանկանում են նկարը գնել եւ ասում են՝ գործն ավելի մեծ արժեք ունի, բայց ցանկանում եմ մատչելի գնել: Բնականաբար, կհամաձայնեմ, հանուն հայրենիքի ամեն ինչ էլ կտայի, միայն թե կարողանայի սահմանին կանգնած զինվորին մի փոքր բանով օգտակար լինել։

- Ճանաչո՞ւմ եք այլ մշակույթի գործիչների, որ միացել են այս նախաձեռնությանը։

- Ունենք մի պայծառ անհատականություն՝ հայասեր, մարդասեր Ալիկ Ասատրյանը Հոլանդիայից։ Բավականին գումար է վաստակել՝ հիմնադրամին փոխանցելու նպատակով։ Նա նաեւ ներկայացնում է իր աշակերտների, գործընկերների աշխատանքները։ Սրանից ամիս ու կես առաջ էլ վաճառվեց իմ աշխատանքներից մեկը՝ «Դու հավերժող իմ Հայաստան»: Սա կարծես այս օրերի համար արված լիներ՝ Հայաստանի եւ Արցախի։ Այդ աշխատանքը բարեգործական միտումներով՝ Բեյրութի պայթյունից տուժած հայ բնակչության համար վաճառվեց ԱՄՆ-ում։

- Արդեն երկու նկար վաճառվել է, շարունակելո՞ւ եք մասնակցել նախաձեռնությանը։

- Ընթացքի մեջ կլինի, բնականաբար։ Կռիվը վաղը կվերջանա, թե մեկ ամիս անց, ինչքան շուտ, այնքան լավ, բայց կարծում եմ՝ արվեստագետը խաղաղ պայմաներում էլ պիտի իր հայրենիքի կողքին լինի։ Եթե հանուն հայրենքի չանեմ, ինչին պետք է ծառայեցնեմ իմ աշխատանքները։ Դա ընդունում եմ մեծագույն հաճույքով։ Այս ընթացքում իմ ընտանիքն էլ զոհ ունեցավ. եղբորս թոռն առաջնագծում էր։ Բոլոր ցավերը մերն են, բոլորի հետ գնում ենք այն աշխարհ եւ կարողանում ենք հետ գալ, որպեսզի նորից պայքարենք։ Ուրիշ ելք չունենք, պիտի հասկանանք, որ հայի մեր տեսակը պիտի պահպանվի։ Հուսանք՝ կկարողանանք մեր մեծ Հայաստանը վերականգնել։ Մենք գիտենք, որ պիտի հաղթենք։