Միայն արտահերթ ընտրություններ, եւ անհապաղ

Մասիսի քաղաքապետ Դավիթ Համբարձումյանի ձերբակալության շուրջ ստեղծված իրավիճակը երկիշխանության դասական դրսեւորում է: Իսկ երկիշխանությունը սահմանակցում է անիշխանության հետ: Իշխանությունը ենթադրում է ե՛ւ պատասխանատվություն, ե՛ւ իրավունք: Իսկ Հայաստանում ստեղծված իրավիճակը խոշոր հաշվով տարանջատել է իրավունքը պատասխանատվությունից: ՀՀԿ-ն դե յուրե չունի պատասխանատվություն, քանի որ, ինչպես իրենք են հայտարարում, ընդդիմություն են: Եթե ՀՀԿ-ն լիներ զուտ քաղաքական կուսակցություն, ապա դա այնքան էլ վտանգավոր չէր լինի: Սակայն ՀՀԿ-ն խիստ ընդգծված նոմենկլատուրային կուսակցություն է՝ մարդկանց մի հավաքածու, որի միակ նպատակն էր անընդհատ լինել իշխանության, անընդհատ վերարտադրվել: Ու որպես նոմենկլատուրային կուսակցություն՝ ՀՀԿ-ն զավթել է չափազանց ազդեցիկ լծակներ ունեցող պաշտոններ ու օրենսդրությամբ օժտել նրանց անձեռնմխելիությամբ: Մասնավորապես դատախազությունը, քննչական կոմիտեն, դատարանները, տեղական ինքնակառավարման մարմինները...: Ու ահա այս մարմինները ունեն լիարժեք իրավունքներ, սակայն չունեն ստանձնած քաղաքական պատասխանատվություն: 

Մյուս կողմից կա ժողովրդի բացարձակ մեծամասնության սերն ու վստահությունը վայելող թիմ, որը թավշյա, առանց բռնությունների, առանց ցնցումների կարողացել է հեռացնել պաշտոնից ՀՀ թիվ մեկ պաշտոնյային, ձեւավորել է կառավարություն, սակայն իշխանությունն ամբողջությամբ դեռ չի ստանձնել: Այս թիմի վրա է ընկած երկրում տեղի ունեցող ամեն ինչի պատասխանատվությունը, սակայն չունի բավարար իրավունքներ այդ պատասխանատվությունից բխող լիազորություններն իրականացնելու համար:

Այս իրավիճակը չափազանց հարմարավետ է ՀՀԿ-ի համար եւ նույնքան անհարմարավետ՝ նոր կառավարության համար: Մասիսի քաղաքապետին ազատ արձակելու պահանջով բողոքի ցույցը սնվում է հենց այս երկիշխանության տված «բարիքներից»: Հատկապես տեղացիները շատ լավ գիտեն այդ քաղաքապետի, նրա հարազատների, սանիկների «քաջագործությունները»: Հենց տեղացիներն են տարիներով ապրել այն մթնոլորտում, որը ստեղծել են Մասիսում քաղաքապետն ու նրա հարազատները: Հեղափոխությունը հնարավորություն է տվել մասիսցիներին ազատագրվել այդ մթնոլորտից եւ բողոքի ցույցին դուրս եկած խմբերին քաղաքակիրթ հակազդելու համար: Բայց նրանք չօգտվեցին այդ հնարավորությունից: Ավելին, քաղաքապետի թիմից անհատական արտոնություններ ու տարբեր տեսակի «լավություններ» ստացած մի քանի տասնյակ մասիսցիներ առանձնակի «դուխով» էին ցույց անում: Իսկ պատճառը մեկն է՝ մարդիկ ենթագիտակցակորեն վստահ չեն, որ հեղափոխությունը վերջնական հաղթանակի կհասնի ու իրենք  կազատագրվեն ՀՀԿ-ի կրիմինալ խմբավորումներից, որ այդ խմբավորումները կկորցնեն հասարակական կյանքի վրա  իրենց ազդեցությունը եւ հենց ժողովուրդը կդառնա կամք թելադրող նաեւ Մասիսում ու այլուր: Այս իրավիճակին նպաստում է նաեւ նոր կառավարության որդեգրած հանդարտությունը, որը դեռ դիտվում է որպես թուլության նշան:

Ունենալով պատասխանատվություն, կառավարությունը բնականաբար պարտավոր է Հայաստանում ցրել անպատժելիության մթնոլորտը: Բնականաբար, առաջին քայլերը արվում են ոչ թե տարիներ շարունակ իրականացված ալան-թալանը, կոռուպցիոն խոշոր գործարքները բացահայտելու եւ ներկա ու նախկին պաշտոնյաներին բացահայտելու ու պատժելու ուղղությամբ, այլ, օրինակ, նախահեղափոխական օրերին ցուցարարների վրա հարձակումներ կատարած քրեական տարրերին հայտնաբերելու ուղղությամբ:  Բայց այստեղ առաջ են գալիս այլ խնդիրներ: Եթե, օրինակ, այդ հարձակումներին մասնակցել են 100 հոգի, ինչպես օրինակ Էրեբունիում, իրավապահներին ու լրատվամիջոցներին հաջողվում է բացահայտել նրանցից ընդամենը մի քանիսին: Նորմալ պայմաններում իրականացվող քննության շնորհիվ այդ մի քանիսի ցուցմունքների հիման վրա կարելի է բացահայտել բոլոր հարձակվածներին, սակայն դա տեղի չի ունենում: Նրանք մի քանի օր կանցկացնեն անազատության մեջ, բայց ցուցմունքներ չեն տա, թե ով է կազմակերպել, ով է ֆինանսավորել, ով է մասնակցել այդ հարձակումներին: Ցուցմունք չեն տա, քանի որ վստահ են, որ դատախազությանը, դատարաններին «ասողը» դեռ իրենց նախկին հովանավորներն են՝ ՀՀԿ-ական «էլիտան»: Իսկ քանի որ նոր կառավարությունը որդեգրել է օրինականությունը որպես գերակայություն, նրանք շատ շուտով կհայտնվեն ազատության մեջ: Իսկ դա հենց անպատժելությունն է, ինչն էլ խիստ բարդացնելու է հեղափոխությունը տրամաբանական ավարտին հասցնելու ճանապարհը:

Իրավիճակի միակ լուծումը հնարավորինս արագ արտահերթ ընտրություններ անցկացնելն է, որի արդյունքում հեղափոխության թիմը կնյութականացնի ժողովրդի վստահությունը, այսինքն կստանա նույնքան իրավունք, որքան պատասխանատվություն ունի, եւ միայն այդ դեպքում կհաստատվի ներդաշնակություն: ՀՀԿ ԳՄ երեկվա նիստից հետո ակնհայտ դարձավ որ ՀՀԿ-ն փորձում է հեղափոխության թիմին ներքաշել ընտրական օրենսդրության ստորակետների ու միջակետների քննարկման տիրույթ: Դրանով ՀՀԿ-ն ժամանակ է շահելու, իսկ հեղափոխության թիմը կորցնելու է այդ ժամանակը: Արդյունքում ՀՀԿ-ի իրավունքները շատանալու են, շատանալու է նաեւ հեղափոխության թիմի պատասխանատվությունը: