Էս տունը քեզ, շեֆ ջան, էս աթոռը քեզ, լավ, էլի, վերցրու, ինչ կլինի...

Սերժ Սարգսյանին տուն նվիրելու թեման դեռ շատ կքննարկվի: Ու ոչ միայն այն պատճառով, որ դա ոչ թե տուն է, այլ շատ մեծ ու շքեղ դղյակ: Նույնիսկ ոչ այն պատճառով, որ հետն էլ ֆուտբոլի երեք դաշտի չափ հողատարածք է տրված: Խնդիրը դրա բովանդակությունն է ու ամենեւին ոչ ֆիզիկա-ֆինանսական չափանիշները:

Խնդիրն այն է, որ Սերժ Սարգսյանին տրամադրվել է նրան հատկացված ծառայողական առանձնատունը: Այն առանձնատունը, որը ոչ թե քաղաքացի, անձ Սերժ Սարգսյանինն էր, այլ պաշտոն զբաղեցնող Սերժ Սարգսյանինը: Վաղը-մյուս օրը պաշտոն կզբաղեցներ Պողոս Պողոսյանը՝ այդ առանձնատունը կհատկացվեր Պողոս Պողոսյանին: Ժողովրդի լեզվով ասած, «կառավարական դաչաների» տրամաբանությունը հենց դա է եղել տասնամյակներ շարունակ:

Ու հանկարծ դա խախտվում է: Տեսականորեն պատկերացնենք, որ երկու շաբաթից ոչ թե Սերժ Սարգսյանն է դառնում ՀՀ վարչապետ, այլ, ասենք, Պողոս Պողոսյանը: Ի՞նչ է պետք անել այդ դեպքում: Պետք է նոր վարչապետ Պողոս Պողոսյանի համար Երեւանի մի «պրիստիժնի» հատվածում նոր ծառայողական առանձնատո՞ւն կառուցել: Իհարկե: Որովհետեւ «կառավարական դաչաներում» նոր վարչապետի համար այլեւս ծառայողական առանձնատուն չկա:

Ասել, թե սա պատահական է ստացվել, նշանակում է չպատկերացնել Սերժ Սարգսյանի ողջ էությունը եւ նրա անսահման իշխանատենչությունը: Իր ծառայողական առանձնատունը իրեն ի սեփականություն հանձնելը հենց այդ իշխանատենչության վառ դրսեւորումն է: Ընդ որում, դա արվում է ցուցադրական՝ «Ես եմ լինելու մինչեւ կյանքիս վերջ» տրամաբանության մեջ: Վերջին ամիսներին նրա կատարած քայլերը հենց դրան էլ ուղղված են: Մասնավորապես նա որոշեց, որ Բաղրամյան 26-ի նախագահական նստավայրը պետք է դառնա վարչապետի նստավայր, ու ինքը այդ շենքից էլ դուրս չի գալու եւ չի գնալու Հանրապետության հրապարակ, որտեղ նստելու է ապագա վարչապետի ողջ կառավարությունը: Նոր նախագահին էլ տրամադրվեց կառավարությունների ընդունելությունների տունը, որը հենց անցած տարի ներառվել էր սեփականաշնորհման ցանկում: Այսինքն նախատեսված չէր, որ ընդունելությունների տունը դառնալու է նախագահական նստավայր: Հետո սահմանվեց, որ պետք է լինի «վարչապետի աշխատակազմ» ստորաբաժանումը, որը մինչ այդ չկար ու նույնպես նախատեսված չէր: Սերժ Սարգսյանը չի կարողանում նույնիսկ հրաժարվել, ասենք, դատապարտյալներին ներում շնորհելու մենաշնորհից: Այլ կերպ ասած, նրա ունեցած իշխանական որեւէ լծակից հրաժարվելը կամ զիջելը կարծես կյանքի ու մահու կռիվ լինի, անկախ նրանից, թե որքանով է  այդ լծակը ազդեցիկ, հզոր, էական...: «Ոչ մի թիզ իշխանություն»՝ մի խոսքով:

Իսկ ամենաուշագրավն այն է, որ Սերժ Սարգսյանը ձգտում է ունենալ անսահման իշխանություն եւ չունենալ որեւէ պատասխանատվություն: Այդ ցանկության դրսեւորումներից է նախագահականից «Հայկական ժամանակի» հարցմանն ի պատասխան ուղարկված մի գրություն: «ՀԺ»-ն նախագահականից հետաքրքրվել էր, թե ինչ հիմնավորումներով է «կառավարական դաչաներում» գտնվող ծառայողական առանձնատունը սեփականության իրավունքով տրամադրվել Սերժ Սարգսյանին: «Հանրապետության պաշտոնաթող նախագահին վերանշյալ բնակարանը տրամադրելու որոշումը կայացրել է ՀՀ կառավարությունը, որը եւ իրավասու է պատասխանել իր կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության վերաբերյալ ձեր հարցին»,- նշված է նախագահականից ուղարկված պատասխանում: 

Իբր Սերժ Սարգսյանը իր համար նստած էր իր ծառայողական «բնակարանում», մեկ էլ կառավարությունը դուռը ծեծեց, ասաց՝ էս տունը քեզ ու մի փունջ ծաղիկ: Սերժ Սարգսյանն էլ՝ թե բա չէ, էս ինչ եք անում, չեմ ուզում...: Կառավարությունն էլ ասաց՝ չէ, շեֆ ջան, աբիժաեշ, տենց որոշել ենք, հիմնավորել ենք...: Բայց դա մի քիչ այդպես չէ: «Բնակարանը» Սերժ Սարգսյանին նվիրելու՝ կառավարության որոշման երրորդ կետում կա մի բառակապակցություն. «իր դիմումի հիման վրա»: Այսինքն, Սերժ Սարգսյանին «բնակարանը» որպես սեփականություն տրամադրվել է հենց իր՝ Սերժ Սարգսյանի դիմումի հիման վրա: Դիմողը, ասել կուզի, հենց Սերժ Սարգսյանն է: Ու հիմա երբ հարց է բարձրանում, թե ախր ինչի հիման վրա, ինչու հենց այդ «բնակարանը», նախագահականից ասում են՝ կառավարությունն է որոշել, նրան էլ հարցրեք:

Ու սա լինելու է Սերժ Սարգսյանի՝ վարչապետի պաշտոնում կառավարելու «չամիչը»: Ամեն ինչում մեղավոր են լինելու մյուսները: Ինքը ոչ մի բանի համար պատասխանատու չէ: Ինքը կունենա այնքան իշխանություն, որքան ուզենա, այսինքն՝ անսահմանափակ, ու կկրի այնքան պատասխանատվություն, որքան կուզենա, այսինքն՝ բոլորովին չի կրի: Եվ այս հարցման պատասխանը, որը աննշան է թվում, իրականում հենց այդ «տեսլականի» վառ ապացույցն է: Ավելի ճիշտ՝ ապացույցներից մեկը:

Իսկ ամենացցուն ապացույցը, իհարկե, նրա՝ որպես ՀՀ վարչապետ առաջադրվելու գործընթացն է լինելու: Մի իսկական զավեշտ: 2014 թվականին նա պաշտոնապես խոստացել էր, որ չի հավակնում վարչապետի պաշտոնին: Խոստացել էր հրապարակայնորեն, տեսաձայնագրությամբ, որը հենց այս պահին էլ առկա է նախագահականի պաշտոնական կայքէջում: Ու հիմա պետք է դրժի իր խոստումը: Բայց խոստումը դրժելու համար ինքը պատասխանատվություն չի կրելու: Նրա «բնակարանի» դուռը էլի թակելու են, բայց այս անգամ ոչ թե կառավարությունը, այլ կուսակցությունը: Դե էլի սովորականի պես դուռը ծեծում են, թե բա պետք ա գաս վարչապետ դառնաս ու մի փունջ ծաղիկ: Սերժ Սարգսյանն էլ թե բա չէ, ինչ եք ասում, ախր խոստացել եմ...: կուսակցությունն էլ, թե՝ չէ շեֆ ջան, աբիժաեշ, տենց որոշել ենք, հիմնավորել ենք, պետք ա ենթարկվես կուսակցության որոշմանը, դու անփոխարինելի ես, դու մեր արեգակն ես, մեր ճաճանչափայլն ես... առանց քեզ Հայաստանը կկործանվի, աշխարհն էլ հետը...:

Տպագրվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի ապրիլի 4-ի համարում: