Փրկիչները, որպես կանոն, հաճախ զբաղվում են հայրենիքը քանդելով, կառուցելն ավելի բարդ գործընթաց է. Ռուբեն Բաբայան

Հովհաննես Թումանյանի անվան Տիկնիկային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Ռուբեն Բաբայանի կարծիքով՝ փողոցային ակցիաները ենթադրում են մի քանի կարեւոր բաղադրիչներ՝ նոր գաղափարներ, հետաքրքիր ձեւեր եւ խարիզմատիկ լիդերներ: Եթե այս երեք հանգամանքը բացակայում է, ապա դժվար է պատկերացնել, որ հաջողություն կլինի:

«Թումանյանն ասում էր՝ «դերասանությունը լավ է բեմում, բայց շատ վատ է կյանքում»: Բեմում վատ է, երբ դերասանը տաղանդավոր չէ: Հանրային միջոցառումներն էլ, միեւնույն է, որոշ չափով ներկայացումներ են, որովհետեւ անպայման աշխատում են որոշակի բաղադրիչներ՝ հետաքրքիր օրիգինալ մոտեցումներով՝ մարդկանց գրավելու համար: Անտեսելը թատերական լեզվով կոչվում է ներկայացման «պռավալ»»,- համեմատական է անցկացնում Բաբայանը:

Նրա դիտարկմամբ՝ «հայրենիքի փրկությունը» մեր երկրում մշտական թեմա է դարձել, «փրկիչների» քանակն էլ՝ հազարապատիկ ավելի շատացել:

«Ավելի կարեւոր է հայրենիք կառուցելը, ոչ թե փրկելը: Փրկիչները, որպես կանոն, հաճախ զբաղվում են հայրենիքը քանդելով. կառուցելը մի փոքր ավելի բարդ գործընթաց է»,- ասում է նա եւ նկատում՝ «փրկությունը» կենտրոնանում է կոնկրետ անձերի վրա. հայտարարում են, որ՝ այ, եթե այս անձին հեռացնենք, ապա հայրենիքը կփրկվի, իսկ կառուցելը պահանջում է նախագծեր, աշխատանք, մասնագետներ, ներուժ, ի վերջո, մարդիկ, որոնք գիտեն՝ ինչպես դա անել:

Նրա խոսքով՝ Հայաստանն ազատ երկիր է, եւ յուրաքանչյուրը կարող է խաղաղ ձեւով արտահայտել իր կարծիքը: «Սակայն 30 տարվա փորձը ցույց է տվել, որ Ղարաբաղի հարցը միշտ շահարկման կենտրոնում է: Սա մեր ցավոտ կետն է, եւ այն «հայրենիքը փրկողներին» հաջողություն բերող շահարկում է»,- կարծում է Ռուբեն Բաբայանը: Նրա խոսքով՝ երբ կառուցում ենք հայրենիք, հասկանում ենք, որ այն ինքնըստինքյան փրկված է: Սակայն երբ փրկում ենք հայրենիքը, այն քանդվում է:

Տիկնիկային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը կարծում է, որ ընդդիմությունը եւս իշխանություն է, որը նույնպես կրում է պատասխանատվություն, եւ ընդդիմության պատասխանատվությունը միայն իշխանափոխությունը չէ:  

«Ընդդիմությունը գտնվում է Ազգային ժողովում, որին ֆինանսավորում է հանրությունը: Մի մեծ զանգված լիազորել է նրանց այնտեղ աշխատել, իսկ սա արդեն քիչ բան չէ: Որպես խորհրդարանական ընդդիմություն՝ իրենք էլ իրենց անելիքն ունեն, դա միայն մաշեցնելը չէ, ինչպես ընդունված էր ասել, թե ինչի համար են մտնում Ազգային ժողով»,- նշում է նա:

Նախընտրական շրջանում թե՛ իշխանությունը, թե՛ ընդդիմությունը բազմաթիվ խոստումներ են տվել մշակութային ոլորտի բարեփոխումների հետ կապված, սակայն այդպես էլ ոչինչ չի արվել, ասում է նա. «Մեկ բան է այդ նախագծերը բերել, փորձել կյանքի կոչել, մեկ այլ բան՝ այդ խոստումների մասին ընդհանրապես մոռանալը»:

Նրա խոսքով՝ հանրության մեծ մասը կուսակցականացված չէ, եւ պետք էլ չէ նրանց ստիպողաբար փորձել կուսակցականացնել: Եվ դրա համար էլ Ազատության հրապարակում կատարվածի վերաբերյալ հանրության մեծ մասի թույլ արձագանքը գալիս է նաեւ դրանից: «Այսօր հանրությունն ուզում է լսել տրամաբանական խոսք, էմոցիոնալ ազդեցությունը մեծամասնության վրա արդեն չի ազդում: Սիրուն խոսքերն առանց գործի մնում են դատարկ խոսքեր, առավել եւս խոսքեր, որոնք համեմված են «ազգի, հայրենիքի փրկություն» «դավաճանություն» կամ այլ նմանատիպ տերմինալոգիաներով:

Բաբայանի դիտարկմամբ՝ այժմ վարվում է «պարկապզուկային քաղաքականություն», երբ միայն սիրուն խոսքեր են հնչում, օդ են փչում, սակայն տակը գործ չկա, հստակ առաջարկություն չկա. «Կգերադասեի, որ մեր քաղաքական ուժերն ավելի շատ ուշադրություն դարձնեին դասական գործիքներին: Պարկապզուկը գուցե մի քիչ ոգեւորող է, բայց լուրջ երաժշտություն դրանով նվագել հնարավոր չէ»:

Հնարավոր չէ նույն գետը մտնել երկու անգամ, ասում է նա, օրինակ բերելով, որ 1988 թվականին, երբ ստեղծվել է Ղարաբաղյան շարժումը, բացարձակապես ընդունված չի եղել Սովետական միությունում, քանի որ այն նոր ձեւ է եղել, ուստի դրանից հետո փորձերը նույնը կրկնօրինակելու հաջողություն չեն բերել, որովհետեւ ժամանակ էր անցել, ձեւը սովորել էին:

«2018 թվականին լրիվ նոր ձեւ կիրառվեց, ինչն էլ իր արդյունքն ունեցավ»,- եզրափակում է Տիկնիկային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը: