Հայկական բռնցքամարտի անվերջ ճգնաժամը. սկանդալային զարգացում է սպասվում

Հայկական բռնցքամարտի շուրջ ստեղծված խառը իրավիճակը ոչ թե լուծում է ստանում, այլ շարունակում է ավելի խճճվել: Հայաստանի ազգային օլիմպիական կոմիտեն պատրաստվում է վաղը՝ հուլիսի 24-ին, արտահերթ գլխավոր ասամբլեայի նիստի ժամանակ իր կազմից հեռացնել Բռնցքամարտի միջազգային միության կողմից ճանաչված ՀՀ Բռնցքամարտի ֆեդերացիան (ՀԲՖ), որի նախագահն Արթուր Գեւորգյանն է, եւ նորաստեղծ, ԱԻԲԱ-ի կողմից չճանաչված Բռնցքամարտի հայկական ազգային ֆեդերացիան ժամանակավոր անդամ ընդունելու մասին որոշում կայացնել: Սա հերթական աղմկահարույց զարգացումն է այս անվերջ թվացող «սերիալում»:

Ամեն ինչ սկսվել է 2018 թ. օգոստոսի 2-ին կայացած ՀԲՖ նախագահական ընտրություններից: Այդ ժամանակ վերընտրվեց Գեւորգյանը, որը միակ թեկնածուն էր, իսկ հետո բռնցքամարտի մի շարք ներկայացուցիչներ աղմուկ բարձրացրին: Ըստ նրանց՝ ընտրություններն անցել էին խախտումներով, եւ այդ հարցով նրանք դիմեցին ՀԱՕԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանին, ՀՀ սպորտի եւ երիտասարդության հարցերի այն ժամանակվա նախարար Լեւոն Վահրադյանին:

Հետագայում բողոքողները ոչ թե փորձեցին իրավական գործընթացներ սկսել, այլ պարզապես այլ ֆեդերացիա հիմնեցին՝ Բռնցքամարտի հայկական ազգային ֆեդերացիա, ընդգրկեցին մարզիկների ու մարզիչների ու սկսեցին գործունեություն ծավալել: Այս կառույցը սկսեց ղեկավարել Հովհաննես Հովսեփյան անունով երիտասարդ, որի խոսքով, ինքը չէր հասցրել իր թեկնածությունը դնել ՀԲՖ նախագահի ընտրություններում:

Ընթացքում այս պայքարն այլ պատկեր ստացավ: ՀԱՕԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը հայտարարեց, որ ՀԱՕԿ-ն իրավունք ունի նոր ֆեդերացիա բացելու ու այն հատատելու, եւ որ ֆեդերացիան օլիմպիական կոմիտեն ճանաչի, այն ֆեդերացիան էլ պետք է ԱԻԲԱ-ն ճանաչի: Մյուս կողմից Գեւորգյանն էլ նշեց, որ ինքը ցանկանում է իր թեկնածությունը դնել ՀԱՕԿ նախագահի ընտրություններում, այդ պատճառով էլ այս ամենը տեղի է ունենում:

Ինչպես երեւում է, ՀԱՕԿ-ն իսկապես շարժվում է վերը նշված ընթացակարգով՝ ընդգրկում է նոր ստեղծված ֆեդերացիան: Սակայն այս ֆեդերացիան ԱԻԲԱ-ի կողմից ճանաչված չէ, իսկ օլիմպիական խարտիայի համաձայն՝ ազգային օլիմպիական կոմիտեի կողմից ճանաչվելու համար ֆեդերացիան պետք է ճանաչված լինի համապատասխան միջազգային կառույցի (այս դեպքում ԱԻԲԱ-ի) կողմից, որը ճանաչված է Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի կողմից:

Այստեղ մեկ այլ հարց է առաջ գալիս. այս շրջանում ԱԻԲԱ-ն ունի իր լուրջ խնդիրները: Վերջերս ՄՕԿ-ը զրկել է նրան օլիմպիական կարգավիճակից, ու թեեւ բռնցքամարտը մնում է օլիմպիական մարզաձեւ, որոշում կա, որ ԱԻԲԱ-ն չի անցկացնելու Տոկիո 2020-ի վարկանիշային մրցումները: Հավանաբար հենց սա է հիմք դարձել, որ ՀԱՕԿ-ն այս տարվա փետրվարին ՀԲՖ-ի անդամակցությունը սառեցնելուց հետո հիմա էլ սկսի իր կազմում եղած ֆեդերացիայի փոփոխությունը: Օրեր առաջ «Հայկական ժամանակ»-ը փորձեց տեղեկություն ստանալ այս գործընթացը սկսելու օրինական հիմքերի մասին, սակայն ՀԱՕԿ գլխավոր քարտուղար Հրաչյա Ռոստոմյանն ասաց, որ ամեն ինչ կներկայացնի միայն նիստի ժամանակ:

«ՄՕԿ-ի կոնսուլտացիաներից հետո որոշվել է.... հայտնի որոշումից հետո»,- ասաց նա:

Այս ամենի արդյունքում շփոթեցնող իրավիճակում են հայտնվել մարզիկները: Որքան էլ նորաստեղծ ֆեդերացիան կարողանա միջազգային մրցումների ուղարկել իր բռնցքամարտիկներին, աշխարհի ու Եվրոպայի առաջնություններին նրանք մասնակցել չեն կարող, քանի որ դրանք ԱԻԲԱ-ն է կազմակերպում, իսկ ԱԻԲԱ-ի անդամ ՀԲՖ-ն է:

Մյուս կողմից ՀԱՕԿ-ը կարողանում է ՄՕԿ-ի մրցումներին ուղարկել իր ուզած մարզիկներին, ինչպես եղավ 2019 թ. Եվրոպական խաղերի ժամանակ: ՀԱՕԿ-ն իր հայեցողությամբ փոփոխեց Հայաստանի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Ռուդիկ Մկրտչյանի ներկայացրած կազմը:

ՀԲՖ կանոնադրությունն ասում է, որ հավաքական թիմերի կազմը ՀՀ առաջնությունների հիման վրա կազմում է ՀԲՖ մարզչական հանձնաժողովը: ՀԱՕԿ կանոնադրությունն ասում է, որ ՀԱՕԿ-ը հաստատում է մարզաձեւերի ազգային ֆեդերացիաների կողմից առաջարկված օլիմպիական խաղերին մասնակցող մարզիկների կազմը: ՀԱՕԿ կանոնադրությունը, ճիշտ է, նաեւ մանեւրելու տեղ է թողնում. այնտեղ ասվում է, որ ՀԱՕԿ-ը պետք է համոզված լինի, որ ազգային ֆեդերացիաների կողմից առաջարկված թեկնածուները համապատասխանում են օլիմպիական խարտիայի չափանիշներին: Սակայն առանց ՀՀ հավաքականի գլխավոր մարզչի թույլտվության Եվրոպական խաղերի կազմը փոխելուց առաջ ՀԱՕԿ-ը թիմից դուրս մնացած մարզիկների՝ օլիմպիական խարտիայի պահանջներին չհամապատասխանելու վերաբերյալ հայտարարություններ չարեց:

Այդպիսով նորաստեղծ ֆեդերացիայի մարզիկները Մինսկ գնացին իրենց այն կոլեգաների փոխարեն, որոնք հավաքականում իրենց տեղը վաստակել էին աշխատելով ֆեդերացիայի ու մարզչի սահմանած կարգուկանոնին համապատասխան: ՀԲՖ մարզիկները հայտարարում էին, որ, եթե ՀԱՕԿ-ը չհաստատաի հավաքականի գլխավոր մարզչի հայտացուցակը եւ այլ կազմ ուղարկի, իրենք պատրաստ են բոյկոտել Մինսկը, սակայն նրանք էլ մեկնեցին:

Ստացվում է, որ քանի դեռ մարզական այս կառույցները հարաբերություններ են պարզում, դրան զուգահեռ նախաօլիմպիական 2019 թ. ընթացքում մարզիկները պետք է կարողանան կենտրոնանալ աշխարհի, Եվրոպայի առաջնություններին, օլիմպիական վարկանիշային մրցաշարերին մասնակցելու վրա: Այս ամենը պետք է անեն չինամալով՝ արդյոք իրենց լավ արդյունքը տեղ է ապահովում հետագա մրցումներումներում իրենց մասնակցության համար, թե՝ ո՛չ: