Որդիս ինչո՞ւ սպանվեց, բա ես ի՞նչ անեմ հիմա, ասեք. մարտի 1-ի զոհերից Տիգրան Աբգարյանի մայրը՝ դատարանում

Ռոբերտ Քոչարյանի եւ մյուսների գործով դատական նիստում այսօր ելույթ ունեցավ նաեւ մարտի 1-ի զոհերից Տիգրան Աբգարյանի մայրը՝ Ռուզաննա Հարությունյանը:

Նրան հետաքրքրող հիմնական հարցը հետեւյալն է՝ ինչո՞ւ սպանվեց իր տղան: Որդեկորույս մոր համար կարեւոր չէ՝ Քոչարյանը կդատապարտվի՞, թե չէ, նա ընդամենը ուզում է նայել որդու վրա կրակողի աչքերին ու հարցնել՝ ինչու:

Ռուզաննա Հարությունյանի ելույթը ներկայացնում ենք ստորեւ: Ի դեպ, դատավոր Արմեն Համլետի Դանիելյանը նրան ելույթի ընթացքում առաջարկեց նստած խոսել, եթե կանգնել դժվարանում է: Ռուզաննա Հարությունյանը նկատելիորեն հուզված էր ու ձայնը կերկերում էր: Այդուհանդերձ, նա մինչեւ վերջ խոսեց կանգնած:

«Ես ներքին զորքերի զինվոր Տիգրան Աբգարյանի մայրն եմ: Եթե ցուցարարները ինչ-որ տեղ անկարգություններ էին անում, խանութներ էին ջարդում, չգիտեմ ինչեր էին անում (ընդունենք, որ հրաման էին տվել, որպեսզի կրակեն ցուցարարների վրա), բա իմ որդին ինչու զոհվեց, Լեոյի փողոցի վրա ոչ ցուցարար է եղել, ոչ անկարգություն է եղել, ոչ ինչ-որ մեկն է եղել: Շարքի մեջ՝ «պագոնի» տակ իմ երեխան կանգնած է եղել՝ իր հրամանատարների հրամանի տակ: Ո՞վ եկավ, հասավ Լեոյի փողոց, որ սնայպերի գնդակով խփեց, իմ երեխայի վիզը ջարդեց: Այն ժամանակ, որ իմ որդին դեռ կենդանի էր, կանգնած էր Լեոյի փողոցում: Մենք ամուսնուս հետ երեկոյան ժամը յոթին իմ որդուն տեսանք Օպերայի հրապարակում, ասաց՝ մամ, մեզ կարող է արդեն տանեն զորամաս, ոնց որ թե ամեն ինչ վերջացավ:

Մինչեւ մենք իջանք կանգառ, ավտոբուսներով երեխային տարան Լեոյի փողոց, էնտեղ սկսվեց կռիվ, պատերազմ, մենք վախեցանք ամուսիններով, չգիտեինք՝ ինչ անել, մի կերպ հասանք տուն: Ժամը 21:30-ին պարոն Քոչարյանը հեռուստատեսությամբ ելույթ է ունենում, եւ ասում է, որ մեր կողմից էլ զոհեր կան: Այդ ժամանակ իմ որդին դեռ կենդանի էր: Ինչի համար, միայն նրա համար, որ ինքը կարողանար արտակարգ դրությո՞ւն մտցնել քաղաքում:

Պարոն Նիկոյանը տարիուկես ինձ ասում էր՝ քյոռ գյուլլա էր, եկավ կպավ քո երեխուն: Ես չեմ ընդունում 3 սմ-անոց պատահականությանը, իմ երեխայի վիզը երկար էր, ընդամենը 3 սմ բաց էր երեխայիս վիզը: Ով կրակեց քո զինվորի վրա, թուրքը եկավ քաղաքի կենտրոն, քո զինվորին խփեց ու ոչ մեկը չիմացա՞վ ով է խփել: Ես 11 տարի պայքարում եմ դրա համար, ասում եմ՝ լավ, այնտեղ՝ ներքեւում անկարգություններ էին, բա Լեոյի փողոցի վրա ով կար, որ իմ երեխային խփեցին կամ ինչի համար խփեցին: Որպեսզի ապացուցեն, որ զորքում էլ զոհեր կան ու արտակարգ դրությո՞ւն մտցնեն:

Զորքը կանգնած էր երեք շարքով՝ միլիցիոներ էին, երեխեքն էին, հետեւում էլ՝ դիմակավոր հատուկ ջոկատայիններ: Ես հարյուր տոկոսով համոզված էի, որ այն ժամանակ այնտեղ եղել է գեներալ Գրիգոր Գրիգորյանը, որը եկել է, ջղայնացել է, թե ինչու եք երեխեքին մտցրել այդտեղ, կամ, վերջում պարզվեց, որ հատուկ ջոկատային: Բայց հատուկ ջոկատային ասելով՝ ով է դա: Կամ ինչու է սպանել, ով է հրաման տվել:

Կարո՞ղ են իմ այդ հարցին պատասխանել: Իմ որդին իրավաբանականի երկրորդ կուրսի ուսանող էր, առանց տարկետման էր ընդունվել: Այնպիսի ծրագրեր ուներ իր կյանքի, իր ապագայի նկատմամբ: Կարող է հիմա ձեզ նման մեկի փոխարեն իմ որդին նստած լիներ այստեղ, բայց ինչու 11 տարի է՝ ես չեմ կարողանում հասկանալ, թե իմ երեխան ինչու զոհ գնաց:

Իմ ամուսինը չդիմացավ, երկրորդ տարում մահացավ, գնաց, ես մինչեւ հիմա պայքարում եմ, որ գոնե իմանամ՝ այդ որ շուն շան որդին էր, որ քաշեց այդ ձգանը, իմ երեխայի վիզը կոտրեց կանգնած տեղը: Ինձ պատասխանեք, տեսնեմ, որ մեկը ինձ կպատասխանի՝ ինչի համար զոհվեց իմ որդին: Ինձ համար միեւնույն է հիմա՝ կդատվի՞ Քոչարյանը, չի դատվի, կնստի՞ որեւէ մեկը, իմ որդին հետ չի գա արդեն, բայց ինչն էր պատճառը, որ իմ որդին զոհվեց, իմ որդին իրավաբան էր դառնալու, իմ որդին զինվոր էր, սպորտսմեն էր, պարապած տղա էր, բա ես ինչ անեմ հիմա, ասեք:

Անկարգություննե՞ր էր արել, մեքենա՞ էր վառել, թալանե՞լ էր, գողությո՞ւն էր արել, որ խփեցին երեխայիս: Ես մինչեւ հիմա ապրում եմ այն հույսով, որ կարողանամ տեսնել՝ այդ ո՞ր, շատ կներեք, շուն շան որդին է, նայեմ աչքերին, ասեմ՝ ինչի՞ համար: Նիկոյանն ասում էր՝ քո երեխան չլիներ, ուրիշը կլիներ: Ինչ տարբերություն: Բայց ինչի համար, երբ որ նրանք շարքի մեջ կանգնած են եղել»: