Սամվել Բալասանյանը գյումրեցի գործարարին ներդրում անելու հնարավորություն չի տալիս

Գյումրու քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանը 2014 թվականից սկսած գյումրեցի Ավետիք Ազատյանին Չերազի 14 հասցեում գտնվող սեփական հողատարածքը տնօրինելու իրավունք չի տալիս: Այս մասին ՀԺ-ի թղթակցին տեղեկացրել է հենց սեփականատերը՝ Ավետիք Ազատյանը: Վերջինս Հեղնար Աղբյուր կոչվող տարածքում գտնվող հողատարածքը ձեռք է բերել 2014 թվականին, Գյումրու նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանի եղբորից՝ Գեւորգ Ղուկասյանից: 

Լուսանկարում՝ Ավետիք Ազատյանի հողի սեփականության իրավունքը հաստատող փաստաթղթերն են  

«Գնելուց մեկ-երկու ամիս հետո դիմեցի Սամվել Բալասանյանին, որ թույլ տա իմ հողի վրա կառուցապատում անել: Ասում է՝ էդ հողը քոնը չի, էդ հողը Վարդան Ղուկասյանինն է, ուղղակի դու ես հանդես գալիս: Բայց ախր դա իմ առած հողն է: Կըսեմ՝ պարոն Բալասանյան, չկա նման բան, ես էդ հողն առել եմ, գուզեմ կառուցապատեմ, ներդրում անեմ, աշխատատեղ սարքեմ: Բալասանյանը մի տարի մերժեց: Ես հա կդիմեի, մեկ տարուց հետո, 2015 թվականին, ասեցին, որ իմ հողը գերակա շահ պետք է ճանաչեն, վրան արձանախումբ դնեն: Ես էլ ըսի՝ պարոն Բալասանյան, բայց էդ հողը իմ սեփական հողն է, ինչը՞ղ կրնաս վրեն արձանախումբ դնես: Մի տարի էլ էդպես մնաց»,- ասում է Ավետիքը:

2016 եւ 2017 թվականները հողի սեփականատեր Ավետիք Ազատյանը դատական քաշքշուկների մեջ է անցկացրել, մինչեւ դատական կարգով կարողացել է իր սեփական հողի վրա կառուցվելիք շինության նախագիծը հաստատել:

Լուսանկարում՝ կառուցվելիք շինությունն է՝ տարածքի պատմական միջավայրին համապատասխան: Դիմային հատվածում լինելու է սպասարկման օբյեկտ, հետնամասում՝ բնակարան: 

2 տարվա դատական նիստերից հետո Վճռաբեկ դատարանը դրական եզրակացություն է տվել ներկայացված էսքիզներին եւ նախագծին, Գյումրու քաղաքապետը, սակայն սեփականատիրոջը կրկին մերժել եւ մինչ օրս կառուցապատման իրավունք չի տվել: Փոխարենը Ազատյանին Բալասանյանն այլ բան է առաջարկել:

«Ես մի հատ կոնյակի խանութ ունեմ Հաղթանակի պողոտայի սկզբնամասում, ասում է՝ էդ խանութը քանդի, որ ես քեզ թողնիմ Հեղնարի տարածքի հողիդ վրա շինարարություն սկսես: Կամ էլ գերակա շահ կճանաչենք էդ տարածքը, հետ կվերցնենք քեզանից: Բայց կըսեմ՝ պարոն Բալասանյան, որ էդ խանութը քանդեմ, էլ գերակա շահ չե՞ք ճանաչե իմ հողը»,- ասում է Ավետիք Ազատյանը:  

Լուսանկարում այն խանութն է, որն, ըստ Ավետիք Ազատյանի, Սամվել Բալասանյանն առաջարկում է քանդել

Խանութը, որը քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանն առաջարկում է քանդել, 5 աշխատակից ունի: Սեփականատերն ասում է՝ փակելու պարագայում 5 ընտանիք իր կայուն եկամտից կզրկվի, հետո էլ, ըստ Ազատյանի, խանութը քանդելու որեւէ հիմք չկա, տարածքը վարձակալությամբ է վերցրել քաղաքապետարանից, սակայն շինարարությունն իր սեփական միջոցներով է իրականացրել: Վարձակալության գումարը՝ 200.000 դրամը, պարտաճանաչ մուծում է մինչ օրս:

Թե ինչ խնդիր կա կապված Ավետիք Ազատյանի հետ, Գյումրու քաղաքապետարանից ճշտելու հնարավորություն չեղավ: Սամվել Բալասանյանը նրան չմտաբերեց, քաղաքապետարանի գլխավոր ճարտարապետն էլ ասաց, որ Հեղնար Աղբյուրի տարածքի սեփականատիրոջը չի ճանաչում, տեղյակ չէ՝ ով է: Փոխարենը նշեց, որ այդ տարածքը ճանաչվելու է հանրային գերակա շահ, հետ է վերցվելու սեփականատիրոջից, որպեսզի ծառայեցվի քաղաքի շահերին: Տարածքում քաղաքապետարանն ուզում է նստարաններ, աղբամաններ տեղադրել, դարձնել կանաչ գոտի: Սեփականատերը եւս ցանկանում է իր սեփական տարածքը ծառայեցնել քաղաքի շահերին:

600 մլն դրամի ներդրում է ուզում անել եւ 30 աշխատատեղ բացել: Գյումրեցի գործարարին ներդրման իրավունք չտվող քաղաքապետարանը սրտաբաց ողջունել է ՀՅԴ-ի առաջարկը: Դաշնակցականները կամեցել են հենց այդ տարածքում Չերազի արձանը տեսնել: Այսինքն՝ առաջիկայում Հեղնարի կողքին Չերազը կկանգնի: Արձանն արտերկրից դաշնակներն են բերելու: Միայն թե Գյումրու կենտրոնում գտնվող տարածքը, որը պայմանական կոչվում է Հեղնար Աղբյուր, բաժանված է երկու մասի: Առաջին հատվածը համայնքապատկան է, երկրորդն է սեփականաշնորհված: Տարիներ շարունակ ե՛ւ համայնքապատկան հատվածը, ե՛ւ սեփականաշնորհվածը մատնված են անուշադրության ու տարվա բոլոր ամիսներին վերածված են զուգարանի: Հակահիգիենիկ վիճակ է եւ աղբապատ:

Քաղաքապետարանն իրեն պատկանող հատվածում երբեք աշխատանքներ չի իրականացրել, երկրորդ մասում էլ սեփականատիրոջը թույլ չի տվել:   

Լուսանկարում՝ վիճահարույց տարածքն է

Ավետիք Ազատյանն ասում է՝ թույլ չի տա, որ իրենից խլեն իր սեփականությունը, հատկապես, որ չկա հստակ ձեւակերպում, թե ինչպես եւ ինչի համար է այդպես հանկարծակի այդ լքված տարածքը դարձել հանրային գերակա շահ ճանաչվելուն արժանի: