Հաջողված նկարներս երբեմն այրում եմ. երիտասարդ նկարիչը՝ իր առաջին ցուցահանդեսի ու նկարների մասին

Պլաստիկ վիրաբուժությունից՝ մինչև նկարչություն. սա նկարիչ Շանթ Կարապետյանի ուղին է: Շանթը նկարել սկսել է դպրոցական տարիքից, հետո ստիպված է եղել ընտրել կա՛մ բժշկությունը, կա՛մ նկարելը: Ընտրել է առաջինը: Մեզ հետ զրույցում ասում է՝ չնայած երկուսն էլ խանգարում են իրար, բայց պլաստիկ վիրաբուժությունն իր համար բժշկության արվեստն է, նկարելը՝ թթվածինը:

Կտավներ, բրինձի հատիկից՝ մինչև լուցկու հատիկ. նկարում է որտեղ և երբ ցանկանա: Ասում է՝ ուր գնում է, ուզում է իր հետքը թողնել. այստեղ եղել է ShakArt-ը: Այսպես է ներկայանում երիտասարդ նկարչը, ում 100-ից ավելի աշխատանքները կարելի է տեսնել հոկտեմբերի 8-10-ը՝ իր առաջին մեծ ցուցադրությանը:

Շանթի հետ մեր զրույցը՝ ստորև.

- Շանթ, ե՞րբ և ինչպե՞ս սկսեցիր նկարչությամբ զբաղվել:

- Նկարչությամբ դպրոցից եմ սկսել զբաղվել. 4-րդ դասարանում ցուցահանդես եղավ, ես նույնպես մասնակցեցի ու այդպես սկսեցի ինձ համար նկարել: 2017 թվականից ավելի լուրջ սկսեցի զբաղվել: Օրերս լցնում էի նկարչությամբ, բայց ընդունվեցի Բժշկական համալսարան, և իրար սկսեցին խանգարել: Նկարներս ոչ մեկին չէի նվիրում, ոչ էլ՝ վաճառում, հետո մի պահ սկսեցի բաժանել ծանոթ-անծանոթի: 200 նկար էի արել այդ ժամանակ և բոլորն էլ բաժանել եմ: Հետո հասկացա, որ պետք չէ նկար նվիրել, որովհետև նվիրածս նկարը տեսա ճմռթված, դարակում դրված: 2018-ից սկսեցի մանր իրերի վրա նկարել. կոճակը առաջին էր, հետո՝ արևածաղկի սերմը, բրնձի հատիկի վրա Բժշկական համալսարանի շենքը նկարեցի: Քայլում էի, կենցաղային փոքր բան էի տեսնում ու սկսում նկարել: Բրնձի հատիկի վրա «Լեո» ֆիլմի հերոսներին եմ նկարել. 58-րդ բրինձի հատիկն էր, որ հաջողեցի:

- Նկարչության ո՞ր ոճն է ավելի հոգեհարազատ, և ինչպե՞ս ես ընտրել այն անունը, որով մակագրում ես նկարներդ:

- Ես արվեստի մեջ եմ. դեռ ոճ չունեմ: 2019 թվականից սկսել եմ նաև street art (փողոցային նկարչություն) նկարել: Սկսեցի մեր շենքից: Իմ նպատակն այն էր, որ այնտեղ, որտեղ ապրում եմ՝ Չարբախում, վատ շենքերը գունավորվեն: Ուզում էի, որ քաղաքի կենտրոնից գան, նկարվեն ու գնան, և այդպես էլ եղավ: Շենքերից մեկի պատին նկարեցի աղջիկ, որ մեջը ծով է: Չարբախում նկարեցի 6-7 նկար: Բժշկականի պատին էլ նկարել եմ ծաղիկները ձեռքին՝ դիմակով բուժքույր: Դա իմ ամենամեծ նկարներից է: Նկարել եմ 3 օրում, ամեն օր 5 ժամ եմ տրմադրել: Նույն նկարը նկարել եմ նաև դեղահաբի վրա: Ինչ վերաբերում է անունս ընտրելուն. իմ իրական անվան, ազգանվան ու հայրանվան համադրությունն է՝ ShakArt: Սիրուն և հեշտ հնչեցվող անուն է:

- Շանթ, իսկ նկարելուդ շարժառիթները որո՞նք են: Օրինակ՝ նկարելիս երաժշտություն լսո՞ւմ ես: Հնարավո՞ր է, որ լսածդ երաժշտությունից կախված կլինի, թե ինչ կնկարես:

- Ինձ համար շատ կարևոր է երաժշտությունը: 99 տոկոս պետք է լինի նկարելիս: Օրինակ՝ կարող եմ Էմինեմ լսել, բլուզ, ջազ, բայց ծանր ռոք ու ծանր ռաբիս երբեք չեմ լսի: Կարող է երաժշտությունից ինչ-որ բան նկարելու միտք առաջանա. ես մտածում եմ նկարի 60-30 տոկոսը, մնացածը փոխվում է նկարելուց: Աղջիկներն են նաև մուսա ինձ համար, ու իրենք շատ են իմ նկարներում: Նրանք բնության ամենասիրուն արվեստն են:

- Չհաջողված նկարներդ ի՞նչ ես անում

- Չհաջողված նկար չկա, կան կիսատ թողնված նկարներ: Մեկ-մեկ հաջողված նկարներս վառում եմ, մի անգամ 110 հատ եմ վառել, հաջորդ անգամ՝ 57 հատ. չգիտեմ՝ հետո փոշմանո՞ւմ եմ, թե՞ չէ: Պահի մարդ եմ, բայց ոչ այդքան: Մի անգամ հարցում էին արել, թե մարդիկ քաղաքում ո՞ւմ գիտեն հայ Street art անողներից, ո՞ւմ են սիրում. ամենավատ ու ամենալավ ընտրություններում ես առաջինն էի: Երիտասարդները լավ էին արտահայտվել, իսկ մեծահասակներն ասել էին՝ փչացնում է մեր Երևանի աուրան:

- Նկարներդ միջազգային հարթակներում տարածվե՞լ են

- Բավականին շատ են տարածվում ու տարածվել: Իրականում ես շատ պասիվ եմ, օտար լեզվից էլ շատ վատ եմ: Սոցիալական կայքերում էլ եմ պասիվ, «Ֆեյսբուք»-ն եմ սիրում, «Ինստագրամ»-ը՝ այդքան էլ չէ: Լիքը հարթակներ չեմ կարողանում օգտագործել, այսինքն՝ ես չեմ տարածում, ինչը վատ է: Դու պետք է ցույց տաս քո գործերը: Մի անգամ մտա 3 միլիոն հետևորդ ունեցող արվեստի էջ, տեսա, որ իմ նկարն էլ է տարածված, ու 70 հազար հոգի քննարկում է նկարս մեկնաբանություններում: Նամակներ էլ եմ ստանում, բայց որ օտար լեզու չգիտեմ, հայերենով հումորային պատասխաններ եմ տալիս: Դրսի մարդիկ շատ են գնահատում գործերս:

- Վաղը՝ հոկտեմբերի 8-ին, լինելու է նկարներիդ ցուցահանդես-վաճառքը: Առաջին անգա՞մ ես նման բան կազմակերպում:

- Առաջին անհատական ցուցահանդես-վաճառքն է: Ես գումարով չեմ նկարել ու չեմ էլ վաճառել: Ես պետք է նկարեմ այն, ինչ ուզում եմ: Չեմ կարող նկարել այն, ինչ չեմ ուզում. գումարը կապ չունի: Եթե ժամանակին նկարեի այն, ինչ չէի ուզում, իմ թոռներն իմ անվան դպրոց ապագայում չեն գնա: Ես շատ վստահ եմ, որ բացելու եմ արվեստի իմ դպրոցը. արվեստն ինձ համար միակ բանն է, որ գոյություն ունի տիեզերքում:

- Ո՞ր նկարներդ ես ներկայացնելու ցուցահանդեսին և գոյացած հասույթով ի՞նչ ես անելու:

- Արվեստի մեջ եմ օգտագործելու միայն: Ես ամեն ինչին էներգիայով եմ նայում, էներգիա եմ տալիս նկարս գնողին կամ նայողին, գնորդն էլ ինձ գումարով է էներգիա տալու: Ես այդ էներգիայով երկրից դուրս կշրջեմ, թանգարաններ կտեսնեմ, օրինակ՝ Իտալիա, Եվրոպա կայցելեմ ու շատ արվեստի գործերի կծանոթանամ: 30 կտավ եմ ներկայացնելու վաղը ու 70 գրաֆիկական գործեր: Ուզում եմ լավ գործերս չվաճառեմ, որ դրանք նաև դրսում ցույց տամ: Եթե վաճառեմ, չեմ կարողանա ցուցադրել: Դրսից ցուցադրության առաջարկներ արդեն ստանում եմ: Եթե վաճառվեն, կնստեմ, կլացեմ՝ և՛ ուրախությունից, և՛ տխրությունից: Ունեմ գործ, որ երեք տարի է՝ նկարում եմ: Դա էլ եմ ներկայացնելու: Մտածում եմ՝ կա՛մ չեմ վաճառի, կա՛մ շատ թանկ կվաճառեմ: Ունեմ նկար, որ 20 հազար դոլար արժե, կտավներս՝ 1000, 2000 դոլար: Գրաֆիկական նկարներս հասանելի կլինեն, օրինակ, 30 հազար դրամով:

- Ի՞նչ է նկարելը քեզ համար:

- Թթվածին, արտահայտչական միջոց: Թանկ բան է ինձ համար, որի համար կարող եմ ամեն ինչ զոհել:

- Նկարագրիր քեզ երեք բառով:

- Կիսաստված, սարկաստիկ, արվեստախըփնվ:

- Նկարե՞լը, թե՞ ընկերներիդ հետ հանդիպումը:

- Նկարները, չնայած շատ լավ ընկերներ ունեմ:

- Պլաստիկ վիրաբուժությունը քեզ համար:

- ժամանակին մտածում էի՝ դա իմ վերջնական նպատակն է, բայց հիմա հոբի է:

- ShakArt-ն ու Շանթը տարբե՞ր են:

- Իրենք շատ են տարբերվում ու շատ են վիճում, հազարից մեկ են ձեռքսեղմում: Երբ երկու օբյեկտ բախվում է, կողմնակի վնասներ են լինում: Այդ բախումը միշտ լինելու է: Նկարներիս մեծ մասը այդ բախումից են ծնվել և շատ սիրուն են եղել:

Մերի Խաչատրյան