Այսօրվա գոռացողների կազմը համընկնում է Հոկտեմբերի 27-ի, Մարտի 1-ի շահառուների հետ. նրանք ձգտում են հեղաշրջման. Մեհրաբյան

Այսօր Ազատության հրապարակում համապետական հանրահավաք են հրավիրել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը պահանջող 17 ուժերը, որոնք երեկվանից իրենց հռչակել են որպես Հայրենիքի փրկության շարժում:

Այս հանրահավաքը նախորդներից տարբերվելու է առաջին հերթին նրանով, որ այս ուժերն արդեն վարչապետի որոշված թեկնածու ունեն (Վազգեն Մանուկյան) եւ նա այսօր ներկայացնելու է իրենց առաջիկա անելիքների մասին ծրագիր:

Քաղաքագետ Ռուբեն Մեհրաբյանի համոզմամբ՝ եթե նույնիսկ Նիկոլ Փաշինյանը պետք է հեռանա, ապա այս ուժերը վերջինն են, որոնք պետք է մոտենան:

- Պարոն Մեհրաբյան, ըստ ձեզ Վազգեն Մանուկյանի թեկնածությունն ինչպե՞ս է ընկալվել հանրության կողմից: Սպասվո՞ւմ է արդյոք վաղը (այսօր) բազմամարդ հավաք:

-Նախ, այդ 17 ուժերը իմ կարծիքով սայլը կապել են ձիու դիմացը: Այսինքն՝ սկզբում պետք է որոշվեր, թե ի՞նչ պետք է արվի, հետո նոր պարզ դառնար, թե ով դա լավագույնս կանի: Սա մեկ: Երկրորդը՝ Հայաստանի քաղաքացիների մեծ մասը այսօր այդ հարցը իրեն տալիս է, թե ինչ է պետք անել այսուհետ, եւ մնում է առանց պատասխան: Ո՞վ ասաց, թե անհրաժեշտ քայլերի իրականացնողը պետք է լինեն այդ ուժերը: Որովհետեւ հիմա, երբ ամենաբարձր գոռացողները ասում են, որ Նիկոլ Փաշինյանը պետք է հեռանա, դա ամենեւին էլ չի նշանակում, որ իրենք պետք է մոտենան: Ավելին ասեմ, որ երեւի ամենավերջինը, ում մտքով պետք է անցնի մոտենալ, դա այդ համախումբն է, եւ այդ իմաստով նրանք չունեն հասարակական աջակցություն եւ չեն էլ կարող ունենալ: Որովհետեւ այնուամենայնիվ այն բոլոր հույսերը, որ հասարակությունը կարճ հիշողություն ունի, միանգամայն անհիմն են, մանավանդ այդ ամենից շատ կարճ ժամանակ է անցել:

- Դուք ասում եք՝ հասարակության հիշողությունը կարճ չէ: Այդ ուժերից մեկի ղեկավարը՝ ԱԱԾ նախկին տնօրեն Արթուր Վանեցյանը երեկ ներկայացնելով իրենց թեկնածուին՝  ասում էր՝ ի՞նչ է Վազգեն Մանուկյանը՝ կոռուպցիոնե՞ր է, թալանչի՞ է, հայրենասեր չէ՞, անգրագե՞տ է, ի՞նչ է: Ի՞նչ նկատի ունեք, երբ որ ասում եք՝ կարճ չէ հանրության հիշողությունը:

- Գիտեք ինչ, Վազգեն Մանուկյանը 1991 թվականից ընդամենը օգտվել է տարբեր խառնակ իրավիճակներից՝ քաղաքական մակերեսին մնալու համար: Այլ բան նա չի արել եւ մարդիկ գիտեն դրա մասին: Դա եղել է այն տարիներին, երբ Հայաստանի գլխին մի հատ մեծ քար է ընկել: Այլ է պարագան, որ Նիկոլ Փաշինյանը չի կարողացել երկուսուկես տարվա ընթացքում պետության գլուխը գլուխը հանել այդ քարի տակից: Այդքանով նա, այո՛, մեղավոր է: Բայց գիտե՞ք ինչ, վերջին մարդը, որը պետք է նրան մեղադրի, դա այս համախումբն է, որովհետեւ քար գցողը նրանք են եղել:

- Ինչո՞ւ: Մանուկյանը Արցախյան առաջին պատերազմի ժամանակ Պաշտպանության նախարար է եղել:

-Է, հասկացանք: Որոշ ժամանակ եղել է: Հետո՞: Էդ պատերազմից հետո հաղթանակը չստացվեց ամրագրել քաղաքականապես, այդ պատերազմի հաղթանակը չստացվեց կապիտալիզացնել մեր պետության զարգացման վրա, որովհետեւ բոլորը փորձում էին պարազիտանալ այդ հաղթանակի վրա: Այդ մարդիկ, ովքեր հիմա ամենաբարձրն են գոռում, սկզբում պարզիտանում էին հաղթանակի վրա, հիմա պարազիտանում են պարտության վրա:

- Ըստ Ձեզ Հայաստանում ժողովրդի իշխանությունը հիմա վտանգվա՞ծ է:

-Իհարկե, որովհետեւ ցանկացած փոփոխության մասին խոսելուց առաջ պետք է փակվի հեղաշրջման ճանապարհը: Այս մարդիկ ձգտում են հեղաշրջման: Կլինի այդ հեղաշրջումը բռնի՝ ուժային, այնպես ինչպես փորձ արվեց նոյեմբերի 9-ի լույս 10-ի գիշերը, թե՞ կլինի այսպես կոչված թավշյա սողացող հեղաշրջում: Հեղաշրջումը հեղաշրջում է: Նրանք փորձում են փողոցային իբր պայքարի իմիտացիայով ֆոն ստեղծել այդ հեղաշրջան համար:

- Դրանո՞վ է պայմանավորված այն, որ որոշել են հետեւից գալ. վարչապետի թեկնածու են առաջադրել՝ վարչապետի հրաժարականին չհասած: Նույնիսկ արտահերթ ընտրությունների պահանջ չկա: Սա քաղաքագիտորեն ի՞նչ է նշանակում:

- Գիտեք ինչ, այդ ամբողջ գործընթացը, որ նրանք նախաձեռնել են՝ կառուցված է մի մեծ խաբեության եւ մանիպուլյացիայի վրա եւ դրանից էլ ծագում են այդ բոլոր հարցերը: Ես ասում եմ՝ սա քննարկելու հարց է՝ Նիկոլ Փաշինյանը պե՞տք է հրաժարական տա, թե՞ ոչ, ե՞րբ պետք է հրաժարական տա, չպե՞տք է հրաժարական տա…այդ ամենը կարելի է քննարկել, բայց այն, ինչ-որ անում են այդ մարդիկ, դա նրա համար չէ, որ այդ քննարկումը տեղի ունենա, այլ նրա համար է, որպեսզի այդ անորոշությունը՝ պայմանավորված մեր պետության անհաջողությամբ եւ պարտությամբ, օգտագործեն իրենց ներխմբակային շահերը առաջ տանելու համար: Սրանք այն ուժերն են, որոնք օրինակարգ ընտրական գործընթացի պարագայում իրենց մարգինալ սեգմենտից դուրս գալու որեւէ շանս չունեն, հետեւապես նրանց խնդիրն է խառնակություն հարուցել եւ այդ խառնակությամբ գալ հասնել այդ իշխանությանը, գալ հասնել պետական միջոցներին եւ պատմության անիվը ետ շրջել: Այլ բան չկա այդտեղ:

- Կարծիք կա, որ իրականում Վազգեն Մանուկյանը չէ այս ուժերի թեկնածուն, դուք որեւէ մեկին տեսնո՞ւմ եք նրա հետեւում:

- Ցավոք սրտի մենք տեսնում ենք, որ Հոկտեմբերի 27-ի շահառուների, Մարտի 1-ի շահառուների եւ այսօրվա բարձր գոռացողների այդ պերսոնալ կազմը գրեթե մեկին մեկ համընկնում է:

- Պարոն Մեհրաբյան, կրկին սկսել են շրջանառվել տեսակետներ, թե այս թեկնածուն Ռուսաստանին հարմար է, այն թեկնածուն հարմար չէ: Ինչո՞ւ է կրկին այդ թեզը սկսել շրջանառվել:

- Մոռացեք Ռուսաստանին: Ընդամենը դա կասեմ: Ռուսաստանը չէ, որ պետք է որոշի, թե ով պետք է ղեկավարի Հայաստանը:

- Օրերս ոմանք նույնիսկ բանավիճում էին՝ Ռուսաստանը սատարո՞ւմ է Փաշինյանին, թե՞ նրա հեռանալու կողմնակից է, սատարո՞ւմ է Վազգեն Մանուկյանին, թե՞ ոչ: Ինչո՞ւ:

- Որովհետեւ դա մանիպուլյացիայի կարեւորագույն մասն է:

- Հիմա, երբ Արցախում ռուսական ներկայությունը մեծացել է՝ ուղիղ իմաստով, այնտեղ եւս ինչ-որ փոփոխություններ են: Ինչպե՞ս եք գնահատում Արայիկ Հարությունյանի նոր կադրային քաղաքականությունը: Երկու նոր նշանակում եղավ, որոնցից մեկը ծայրահեղ ընդդիմադիր հայացքներով Վիտալի Բալասանյանն է: Նրա մասին պատերազմի օրերին տարատեսակ տեղեկություններ էին շրջանառվում:

- Ես չեմ ուզում նրա վերաբերյալ խոսակցությունները մեկնաբանել, դրանով թող զբաղվեն պատկան մարմինները, բայց ինչ վերաբերում է նրա նշանակմանը՝ ես չեմ պատկերացնում, թե ինչ պետք է անի Վիտալի Բալասանյանը հիմա այնտեղ, այդ պաշտոնում, դրա օգուտը հայ ժողովրդի համար որն է՝ հաշվի առնելով նրա վերջին 2 տարվա հայտարարությունները՝ կապված Հայաստանի իշխանությունների եւ Հայաստանի վարած քաղաքականության հետ: Ես այդ նշանակմանը խիստ բացասաբար եմ վերաբերվում: Մանե Թանդիլյանի հետ կապված որեւէ խնդիր չունեմ, պրոֆեսիոնալ է իր ոլորտում:

- Բայց Ձեզ համար տեսանելի՞ է՝ ինչ է տեղի ունենում Արցախում:

- Տեսնում եմ, որ այնտեղ բարդ է իրավիճակը, շատ ավելի բարդ, քան նույնիսկ Հայաստանում: Եվ Բալասանյանի նշանակումն էլ պարտադրված քայլ էր: Ես կարծում եմ այդ իմաստով Հայաստանի ղեկավարությունը պետք է լուրջ խոսակցություն ունենա Ղարաբաղի ղեկավարության հետ:

- Որտեղի՞ց պարտադրված:

- Այդ ուժերի կողմից առնվազն:

- Պարոն Մեհրաբյան, վերադառնալով Հայաստանին՝ ասում եք, որ վաղը հանրահավաք հրավիրած ուժերը այն ուժերն են, որոնք վերջինը պետք է մոտենան, իսկ ո՞ր ուժերը պետք է առաջինը մոտենան, ինչո՞ւ ասպարեզում չկա այդպիսի ուժ, որը առաջինը մոտենալու շանս կստանա:

- Մենք եկանք նրան, ինչից սկսել էինք՝ նախ պետք է որոշենք, թե ինչ անել, եւ ըստ այդմ էլ կերեւա հետագան:

- Իսկ ո՞վ պետք է որոշի:

-Հասարակությունը պետք է որոշի ինչ անել՝ համապատասխան լեգիտիմ, Սահմանադրությամբ սահմանված մեխանիզմներով, եւ ըստ այդմ էլ պարզ կլինի, թե ով դա լավագույնս կանի: Մեխանիզմը դա է, ոչ թե դուք հեռացեք, մենք մոտենանք, հետո կերեւա թե ինչ ենք անում: Դա նման է «12 աթոռի» մեծ կոմբինատորին, որ ասում է՝ առաջին քայլը E2, E4, հետո կերեւա: Այդպես չի լինում:

- Բայց որոշելու սահմանադրական մեխանիզմը ընտրությունն է, ընտրություն չկա առաջիկայում:

- Ուրեմն պետք է տարվի բաց եւ լայն դիսկուսիա սրա հետ կապված: Հայաստանը որբի գլուխ չէ, որ ով ուզենա գա վրան վարսավիրություն սովորի: