ՍԴ դատավորը դեմ է եղել Թովմասյանի լիազորությունները դադարեցնելու դիմումը վարույթ ընդունելը մերժելու 2 հիմնավորումներին

ՍԴ դատավոր Արման Դիլանյանը կտրականապես համաձայն չի եղել Հրայր Թովմասյանի լիազորությունները դադարեցնելու վերաբերյալ ԱԺ նախագիծը վարույթ չընդունելու մասին ՍԴ որոշման երեք հիմնավորումներից երկուսի հետ։ «Հայկական ժամանակ»-ի հարցին ի պատասխան՝ ասաց դատավորը՝ հայտնելով, որ համաձայն է միայն որոշման այն հիմնավորման հետ, որն ԱԺ-ի դիմումը օրենքով սահմանված ժամկետի խախտմամբ ներկայացնելու մասին է։

Հիշեցնենք, որ Սահմանադրական դատարանը հոկտեմբերի 18-ին հրապարակեց ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցության դիմումի հիման վրա Հրայր Թովմասյանի լիազորությունները դադարեցնելու գործի քննությունը մերժելու հիմքերը։ Դրանք երեքն էին։

Նախ Սահմանադրական դատարանը նշում է, որ «ՍԴ մասին» օրենքով ՍԴ-ն իրավունք ունի լուծելու Դատարանի դատավորի լիազորությունները դադարեցնելու հարցը, բայց եւ հիշեցնում է, որ ինչպես Սահմանադրությունն է ամրագրում, ՍԴ-ում պաշտոնավարում են «դատավորներ»։ Եւ թեպետ ԱԺ-ն իր դիմումի մեջ «ՍԴ անդամ» եւ «ՍԴ դատավոր» եզրույթները գործածել է որպես հոմանիշներ եւ դրա մասին նշել է նաեւ դիմումի սկզբում ու հավելվածի մեջ, ՍԴ-ն իր հիմնավորման մեջ գրել է, թե ԱԺ-ն իր որոշման մեջ Թովմասյանի նկատմամբ կիրառում է երկու տարբեր եզրույթներ՝ «սահմանադրական դատարանի անդամ» եւ «սահմանադրական դատարանի դատավոր»։

««ՍԴ դատավոր (անդամ)» եզրույթի կիրառումը չի համապատասխանում Ազգային ժողովի՝ ՍԴ դիմելուն վերաբերող սահմանադրական կարգավորումներին: Այդ եզրույթի կիրառումը չի համապատասխանում նաեւ օրենսդրական կարգավորումներին, այդ թվում` «ՍԴ մասին» օրենքի, Ազգային ժողովի որոշմամբ որպես հիմք նշված ԱԺ կանոնակարգի կարգավորումներին»,- մասնավորապես ասված է ՍԴ որոշման մեջ։

Գործի քննությունը մերժելու երկրորդ հիմքը ՍԴ-ն նշել է այն, որ ԱԺ-ն ՍԴ է դիմել Թովմասյանի՝ էական կարգապահական խախտում կատարելու հիմքով։ Իսկ «էական կարգապահական խախտում» կարող է դիտվել միայն դատավորի՝ ՍԴ-ի նիստերից առանց հարգելի պատճառի մեկ տարվա ընթացքում երեք եւ ավելի անգամ բացակայելը, երկու նկատողություն կամ մեկ խիստ նկատողություն ունեցող դատավորի կրկին կարգապահական խախտում կատարելը եւ դատավորի այնպիսի արարք կատարելը, որը վարկաբեկում է Սահմանադրական դատարանի հեղինակությունը, կամ որն անհամատեղելի է դատավորի պաշտոնի հետ։ Մինչդեռ, ըստ ՍԴ-ի որոշման հիմնավորումների, ԱԺ-ի դիմումում նման խախտումներ նշված չեն։

Հենց այս երկու հիմնավորումների հետ դատավոր Արման Դիլանյանը կտրականապես համաձայն չէ։

Ինչ վերաբերում է երրորդ հիմքին՝ ԱԺ-ի դիմումը օրենքով սահմանված ժամկետի խախտմամբ ներկայացնելուն, ՍԴ որոշման մեջ հղում է արվում ԱԺ կանոնակարգին, որտեղ ասված է. «Եթե ՍԴ դատավորը կատարել է էական կարգապահական խախտում կամ ձեռք է բերել Կառավարության որոշմամբ սահմանված այնպիսի ֆիզիկական արատ կամ հիվանդություն, որի հետեւանքով այլեւս ի վիճակի չէ կատարելու Սահմանադրական դատարանի դատավորի լիազորությունները, ապա Ազգային ժողովի որոշման նախագիծը կարող է ներկայացվել համապատասխան հիմքերի մասին հայտնի դառնալուց հետո՝ երկշաբաթյա ժամկետում»։

ԱԺ-ից ստացված դիմումն ուսումնասիրելով՝ ՍԴ-ն հանգել է այն եզրակացության, որ խորհրդարանն իր ներկայացրած փաստերի ի հայտ գալու վերջին ժամկետ է դիտարկել 2019 թվականի սեպտեմբերի 6-ը: ՍԴ-ն, սակայն, փաստում է, որ ԱԺ դիմումում շարադրված փաստերը հայտնի են եղել այդ ժամկետից շատ ավելի շուտ։ Որոշման այս հիմնավորման հետ Արման Դիլանյանը համաձայն է։

Սակայն դատավորը զերծ մնաց իր անհամաձայնության պատճառները հայտնելուց՝ նշելով, որ, որպես Դատարանի դատավոր, կաշկանդված է օրենքով սահմանված վարքագծի կանոններով։

Մասնավորապես ՍԴ մասին օրենքով նախատեսված է, որ դատավորը պետք է զերծ մնա դատարանի գործողությունները, դատական ակտերը հրապարակայնորեն կասկածի տակ առնելուց, բացառությամբ օրենքով նախատեսված կամ գիտական ազատության շրջանակում իրականացվող մասնագիտական գործունեության դեպքերի եւ պետք է զերծ մնա քննվող կամ ակնկալվող գործի վերաբերյալ հրապարակայնորեն կարծիք հայտնելուց, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ դատավորը գործով հանդես է գալիս որպես կողմ կամ կողմի օրինական ներկայացուցիչ։