Օրուգիշեր «Լենինի դամբարանի հասցեով» մատնագրեր ուղարկողները օգնություն չեն ստանալու. ՌԴ-ում ամեն ինչ հստակ հաշվարկել են

Իշխանությունների դեմ բացահայտ ու թաքուն պայքարի ելածները՝ նախկիններն ու նրանց վարձկանները, մտահոգված են։ Օրուգիշեր Մոսկվա ուղարկվող «դանոսները» ցանկալի արդյունքը չեն տալիս։ Սրանք անընդհատ տարբեր խողովակներով մատնագրեր են ուղարկում Կրեմլ (խորհրդային տարիներին ընդունված էր նամակներ ուղարկել անգամ Լենինի դամբարան) ու տարակուսած իրար երեսի նայում՝ ինչո՞ւ է Մոսկվան ուշանում, ինչո՞ւ չեն պատժում «սրանց» (Հայաստանի այսօրվա իշխանություններին), չէ՞ որ «սրանք» հերթական անգամ կալանավորում են Քոչարյանին, ԵԽԽՎ-ում ոչ ամբողջական կազմով են քվեարկում Ռուսաստանի վերադարձի օգտին, պաշտոնյաներից շատերն էլ երիտասարդ են ու «առանձնակի լկտիությամբ» ռուսերենի փոխարեն անգլերեն են խոսում․․․ Մատնագրերի հեղինակների կարծիքով՝ «սույնով տեղեկացնում ենք, որ․․․ » բառերով սկսվող ուղերձներում շարադրված փաստերը բավական են, որ Ռուսաստանը կտրուկ քայլերի դիմի, հեռացնի Հայաստանի գործող իշխանություններին եւ վերադարձնի նախկիններին։

Իսկ Ռուսաստանը բավարարվում է միայն նախկիններին բարոյական աջակցություն ցուցաբերելով եւ թեթեւակի կսմիթներով, մինչդեռ կարեւորագույն հարցերում հայ-ռուսական հարաբերությունները մնում են ռազմավարական-դաշնակցային։

Հիմնական պատճառները երկուսն են։ Առաջին՝ Ռուսաստանում հստակ գիտակցում են, թե Հայաստանում ինչ բացասական վերաբերմունք կա նախկին իշխանությունների ու նրանց օրոք ձեւավորված պետական կառավարման համակարգի նկատմամբ, եւ ըստ այդմ էլ հաշվարկել են, որ նախկիններին իշխանության վերադարձնելու ցանկացած փորձ, եթե անգամ հաջողվի, կտրուկ փոխելու է մեր հասարակության ընդհանուր առմամբ դրական վերաբերմունքը Ռուսաստանի նկատմամբ։ Իսկ մեր տարածաշրջանում Ռուսաստանին «երկրորդ Վրաստան» պետք չէ։

Երկրորդ՝ թավշյա հեղափոխությունը կտրուկ փոփոխությունների է հանգեցրել միայն Հայաստանի ներսում եւ մեր երկրի նկատմամբ արտաքին աշխարհի վերաբերմունքում, բայց մեծ հաշվով՝ տարածաշրջանային իրողություններն ու «հիմնական խաղացողների» դիրքավորումները չեն փոխվել։ Ադրբեջանը շարունակում է մնալ Թուրքիայի թիվ մեկ դաշնակիցը, եւ հասկանալի է, որ Թուրքիայի եւ Ռուսաստանի միջեւ ընտրություն կատարելու անհրաժեշտության դեպքում նախապատվությունը տալու է Թուրքիային։ Իսկ Թուրքիան ու Ռուսաստանը տարածաշրջանում ավանդական ռազմավարական մրցակիցներ են, ժամանակ առ ժամանակ՝ նաեւ թշնամիներ (թեեւ լինում են նաեւ «ջերմացման» կարճատեւ փուլեր)։ Այսինքն՝ ոչ մի պարագայում Ադրբեջանը Ռուսաստանի համար հուսալի գործընկեր համարվել չի կարող, եւ դա մշտական իրողություն է։ Վրաստանի եւ Ռուսաստանի հարաբերություններն էլ տեսանելի հեռանկարում հազիվ թե դառնան դաշնակցային, հետեւաբար՝ Ռուսաստանի համար Հայաստանը շարունակում է մնալ տարածաշրջանում միակ ռազմավարական դաշնակիցը (եթե անգամ ժամանակ առ ժամանակ այս կամ այն հարցում էական տարաձայնություններ են լինում)։ Իսկ Ռուսաստանը լուրջ պետություն է եւ արտաքին-քաղաքական ռազմավարությունը երբեք չի կառուցում ինչ-ինչ այսրոպեական տարաձայնությունների հիման վրա։

Այո, գուցե որոշակի վտանգ կա, որ այսրոպեական մանր-մունր տարաձայնությունները կարող են ինչ-ինչ խնդիրներ ստեղծել մեզ համար (առավել եւս, որ այս պահին ռուս-թուրքական հարաբերությունները «ջերմացման» փուլում են), բայց սրանք մարտավարական խնդիրներ են, որոնց հաղթահարման ուղղությամբ Հայաստանի իշխանություններն ակտիվորեն աշխատում են։ Հեշտ չէ, որովհետեւ տարիներ շարունակ Ռուսաստանը Հայաստանի հլու-հնազանդ իշխանությունների հետ է աշխատել ու դրան է սովոր, բայց քանի որ ռազմավարական առումով երկու երկրների շահերի համընկնումն առկա է, սրանք հաղթահարելի խնդիրներ են։

Իսկ օրուգիշեր «Լենինի դամբարանի հասցեով» մատնագրեր ուղարկողներին խորհուրդ կտայինք հրաժարվել այդ ոչ միայն անպատվաբեր, այլեւ անարդյունավետ մարտավարությունից։ Եվ վերջապես հասկանալ, որ դրսից օգնություն չստանալն օբյեկտիվ պատճառներ ունի, իսկ միջպետական հարաբերություններում առաջին հերթին հենց այդ պատճառներն են հաշվի առնվում։