Քաղաքապետարանում թղթախաղո՞վ են զբաղվում, ովքե՞ր են այդ մարդիկ. պարզաբանում է Ա. Գեւորգյանը

Երեւանի ավագանու «Երկիր ծիրանի» խմբակցության ղեկավար Զարուհի Փոստանջանն այսօր մի քանի լրատվամիջոցների հրավիրել էր քաղաքապետարան՝ շրջայց կատարելու եւ նկարահանումներ իրականացնելու: Փոստանջյանը ներկայացրել էր մասնավորապես մի սենյակ, որտեղ հավաքված էին մի խումբ տղամարդիկ, իսկ սենյակում խաղաթղթեր կային ու խաղի հաշիվների մասին նշումով թղթեր: Քաղաքապետարանի տեղեկատվության եւ հասարակայնության հետ կապերի վարչության պետ Արթուր Գեւորգյանը, սակայն, լրագրողներին խնդրեց դուրս գալ շենքից, որովհետեւ նրանց շրջայցի հրավիրելը, ըստ նրա, ինքնիրավչություն է եղել եւ լրագրողները տարածք են մուտք գործել ներքին կանոնակարգի խախտումով:

Արթուր Գեւորգյանից փորձեցինք պարզել, թե ինչ սենյակ էր ներկայացվում տեսանյութում եւ ինչու էին այնտեղ խաղաթղթեր փռած:

- Պարոն Գեւորգյան, ի՞նչ սենյակ էր դա, ովքեր էին այդ մարդիկ եւ ինչով էին զբաղվում ու ինչ խաղաթղթեր էին այնտեղ:

- Նախ եւ առաջ Երեւանի քաղաքապետարանի վարչական շենք մուտք գործելու համար կա ներքին կանոնակարգ, որի խախտումով տվյալ խմբակցության ղեկավարը հրավիրել էր լրագրողներ, տարել այն տարածքներ, որի իրավասությունը ինքը չունի: Շենք մուտք գործելու համար պետք է առաջնորդվել աշխատակազմի համապատասխան կանոնակարգով: Դա կլինի խմբակցության ղեկավար, վարչության պետ, միեւնույն է, շենք մուտք գործելը, շենքում գտնվելը, առավելեւս նկարահանում կատարելը համար պետք է լինի համապատասխան կանոնակարգի համաձայն: Երեւանի ավագանու խմբակցության ղեկավարը կամ քարտուղարը իրավունք ունի լրատմամիջոցներին հրավիրել բացառապես իր աշխատասենյակ: Բայց, ինչպես տեսանք, նա ինքնիրավչությամբ է զբաղվել եւ տարել է քաղաքապետարանի վարչական շենքի տարածքներով իրականացրել է ինչ-որ նկարահանումներ, որի իրավունքը չունի:

- Ամեն դեպքում իրականությունը դրանից այլ չի դարձել. տեսանյութում տեսանք աշխատասենյակ, որտեղ տղամարդիկ էին հավաքված...

- Ոչ թե տեսաք աշխատասենյակ, խնդրում եմ հստակեցնել եւ չփորձել կեղծել կամ չփորձել այլ տեսնկյունից ներկայացնել վարորդների հանգստյան սենյակը: Վարորդների սենյակը երբեւէ չի եղել եւ չի դիտարկվել որպես աշխատասենյակ:

- Ո՞ւմ վարորդներն էին նրանք:

- Երեւանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի ծառայողական մեքենաների վարորդների մասին է խոսքը: Նրանք, բնականաբար, պետք է ունենան իրենց աշխատանքային պայմանները: Հանգստյան սենյակ եւս այդ մարդիկ պետք է ունենան, որտեղ եւ մուտք է գործվել, էլի եմ կրկնում, կանոնակագը կոպիտ խախտելով: Նա իրավունք չունի որեւէ մեկին այդտեղ ուղեկցելու:

- Իսկ թեկուզ հանգստի սենյակում թղթախաղը նորմա՞լ է համարվում քաղաքապետարանում:

- Ես անկեղծ ասած, չգիտեմ՝ ինչի մասին եք խոսում: Ի՞նչ թղթախաղ:

- Խաղաթղթերը տեսանյութում երեւում էին:

- Ես հակընդդեմ հարց տամ: Ինչ-որ խաղադրույքով խա՞ղ եք տեսել: Յուրաքանչյուր տեղ կարող են լինել խաղաթղթեր, կամ թե չէ յուրաքանչյուրի մոտ կարող են լինել խաղաթղթեր: Դա հանցագործությո՞ւն է: Դեռեւս ես չգիտեմ քրեական օրենսգրքում մի հոդված, որ խաղաթղթեր ունենալը քրեորեն պատժելի արարք է: Առավել եւս՝ հանգստի սենյակում: 

- Պարոն Գեւորգյան, իսկ որտե՞ղ է գրված, որ լրագրողները իրավունք չունեին մտնել քաղաքապետարանի շենք:

- Դա Երեւանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի ներքին կանոնակարգն է, որը սահմանվում է Երեւանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի ղեկավարի կողմից եւ այդ կանոնակարգին պարտավոր են ենթարկվել յուրաքանչյուրը այս շենքում: Շենքը վարչական շենք է, վարչական շենքի տարածքում աշխատակազմի ղեկավարը կարող է սահմանել ներքին կանոնակարգ: Օրենքով դա սահմանված է եւ որեւէ խախտում չկա:

- Իսկ որտեղ կարելի է կարդալ եւ իմանալ՝ ինչ է այդ կանոնակարգով թույլատրվում եւ ինչ չի կարելի:

- Յուրաքաչնյուրդ շատ լավ գիտեք ու մինչ օրս Երեւանի քաղաքապետարան մուտք գործելու համար մշտապես կապվել եք Երեւանի քաղաքապետարանի տեղեկատվության վարչության, անձամբ ինձ հետ, այդ բոլոր հարցերը կանոնակարգել ենք միասին: Որեւէ անգամ, եթե կոնկրետ ավագանու խմբակցության ղեկավարը հրավիրվել է զանգվածային լրատվության միջոցների ներկայացուցիչներ, եթե ուղեկցել է իր աշխատասենյակ, որեւէ խոչընդոտ չեք հիշի:

-Բայց որեւէ տեղ գրվա՞ծ է, որ կարգն այդպես է:

- Ներքին կանոնակարգը գործող ներքին կարգ է, ներքին կարգի հետ կապված մենք անպայման կհրապարակենք, եթե այդքան շատ է ձեզ հետաքրքրում: Եվ ընդհանրապես մինչ օրս որեւէ խնդիր նման հարցով չի առաջացել: Մեկս մյուսի հետ համագործակցել ենք բարեհաճ, նորմալ:

Հարցազրույցը տպագրվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի փետրվարի 20-ի համարում: