Մանանեխ` ընթրիքից առաջ

Հայաստանի Սահմանադրական դատարանի եզրակացությունը հայ-թուրքական արձանագրությունների վերաբերյալ, Թուրքիային, ըստ էության, «իր մոր փորը» գցեց, որովհետեւ թուրքերը արձանագրությունների վավերացումից հրաժարվելու եւ դրա պատասխանատվությունը Հայաստանի վրա գցելու հնարավորություն ստացան: Ու երբ թուրքերը բացահայտ սկսեցին հայտարարել, թե ՀՀ ՍԴ որոշումից հետո չեն պատրաստվում գնալ վավերացման, արձանագրությունների հայ համախոհների եւ հակառակորդների հայացքները հերթական անգամ ուղղվեցին դեպի առաջիկա ապրիլի 24-ը: Արձանագրությունների հակառակորդները հույս ունեն, թե Թուրքիայի հրաժարումը դրանք վավերացնելուց` ԱՄՆ սենատին, կամ նախագահ Օբամային կմղի, ի վերջո , պաշտոնապես ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը, իսկ կողմնակիցների հույսն այն է, թե ԱՄՆ-ի կողմից ցեղասպանության ճանաչման սպառնալիքը Թուրքիային կստիպի այնուամենայնիվ գնալ արձանագրությունների վավերացմանը: Նախօրեին Ստամբուլում տեղի ունեցած մի իրադարձություն, սակայն, որը հայ-թուրքական հարաբերությունների հետ որեւէ առնչություն չունի, հուշում է, որ հայաստանյան վերը նշված հույսերը սին են, եւ իրագործման ոչ ենթակա: Խոսքը Աֆղանստանի եւ Պակիստանի նախագահների` ստամբուլյան հանդիպման մասին է, որը տեղի է ունեցել Թուրքիայի նախագահ Աբդուլա Գյուլի միջնորդությամբ: Միջնորդական այսօրինակ առաքելություն կարող է իրականացնել միայն վերը նշված երկու երկրների նկատմամբ հսկայական ազդեցություն ունեցող տերությունը, եւ այդ տերությունը, տվյալ դեպքում, Թուրքիան է: Իսկ թե ինչպիսի մեծ պրոբլեմների մեջ են Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները Պակիստանում եւ Աֆղանստանում, կարծում եմ տեղյակ է ամենասովորական լրահոսին հետեւող ցանկացած մեկը: Նման պայմաններում մտածել, թե ԱՄՆ-ն կփորձի ճնշումների այնպիսի լծակ կիրառել Թուրքիայի նկատմամբ, ինչպիսին Հայոց ցեղասպանության ճանաչման իրական սպառնալիքը, լուրջ չէ: Հաշվի առնելով Մերձավոր Արեւելքում, Կենտրոնական Ասիայում, Իրաքում եւ Իրանի հետ կապված պրոբլեմները, հնարավոր չէ չնկատել, որ Թուրքիայի նշանակությունը ԱՄՆ-ի համար աճում է օր օրի, եւ Սպիտակ տունը չի կարող այդպիսի բացահայտ առճակատման գնալ Անկարայի հետ: Այնպես որ, Հայաստանը հերթական անգամ թղթե շերեփավորի դերում է, իսկ Հայաստանի դիվանագիտական կորպուսը Պոնչո Էդոյի գլխավորությամբ, կարող է ընդամենը փոքրիկ բալիկի դերակատարում ստանձնել, որի թշերն ամեն անգամ քաշում են` ի նշան նրա հնազանդության նկատմամբ ունեցած գոհունակության: Ինչ վերաբերում է ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամային` նա հայ-թուրքական հարաբերությունները առայժմ չի կարողանում կարգավորել, չի կարողանում կարգավորել արաբ-իսրայելական կոնֆլիկտը, չի կարողանում կարգավորել Իրանի պրոբլեմը, չի կարողանում կարգավորել իրաքյան թնջուկը, Աֆղանստանի հարցը, եւ այսպես շարունակ: Այս ամենի արդյունքում Օբաման երեւի ծանր երազներ է տեսնում ամեն գիշեր: Բայց մյուս կողմից շատ մեծ մխիթարանք էլ ունի. չէ՞ որ Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ արդեն իսկ ստացել է: Իսկ սա նշանակում է` խաղաղություն հաստատելու կարիք առանձնապես չկա:

www.nikol.am