Աննա Զախարյան

Հայտնի է, որ ԱՊՀ երկրների երիտասարդական միությունը փետրվարի 2-ին պետք է «Պուտին» ակումբ բացեր Երեւանի ռուսական գրքի տանը: Երեկ, երբ զանգահարեցի նախաձեռնողներից մեկին` Արարատ Ստեփանյանին, իմանալու այդ արարողության ժամը, պարզվեց, որ ակումբն արդեն բացվել է: Բացվել է սուսուփուս, անաղմուկ, եւ դա տեղի է ունեցել հունվարի 30-ին: Իսկ պուտինասեր երիտասարդների մասնակցությամբ, ըստ նրա, երեկ` ժամը 13-ին, պետք է կլոր սեղան լիներ: Այցելելով մայրաքաղաքի միակ ռուսական գրքի տունը (Մաշտոցի պողոտայում), տեղեկացա, որ «Պուտին» ակումբը բացվել է մեկ այլ հասցեում, եւ կլոր սեղանն էլ այնտեղ է լինելու: Ճամփա ընկա դեպի նորաբաց ակումբ: Տեղ հասնելով` տեսա, որ կլոր սեղանը կա, իսկ քննարկման մասնակիցները` ոչ:

«Պուտին» ակումբում ընդամենը մի քանի երիտասարդի հանդիպեցի, որոնք ասացին, որ լրագրողներ են եւ համակարգիչների մոտ աշխատում էին սենյակի մյուս անկյունում: Պարզվեց` այդ տարածքում, բացի ակումբից, նաեւ մի քանի կայքերի խմբագրություն է գործում: Խոսքը ԱՊՀ երկրների երիտասարդական միության կառավարման խորհրդի նախագահ Անդրանիկ Նիկողոսյանին պատկանող լրատվամիջոցների մասին է: Այստեղ վստահեցրին, որ կլոր սեղանը կլինի ժամը 14-ին: Բայց դրանից րոպեներ անց էլ քննարկման մասնակիցներից ոչ ոք դեռ չէր հայտնվել: Իսկ «Պուտին» ակումբի պատերին կախված էին ՌԴ վարչապետ ու նախագահի թեկնածու Վլադիմիր Պուտինի բազում լուսանկարներ, կային նրա մասին գրքեր, թերթեր: Մի խոսքով, մթնոլորտը պուտինյան շնչով էր հագեցած:

Ըստ վաղօրոք հայտնի տեղեկությունների` «Պուտին» ակումբը բացվելու էր փետրվարի 2-ին` Երեւանի ռուսական գրքի տանը: Մինչ այդ, սակայն, պուտինասեր հասարակության առաջ իր դուռը բացեց այս մեկը` «Քլաբորատորիա» ակադեմիական ակումբում, որտեղ ներս մտնողին դիմավորում էին ուրախ բացականչություններով եւ հայտարարում` ահա Պուտինի եւս մեկ երկրպագու: «Մենք ստեղծել ենք առաջին «Պուտին» ակումբը Հայաստանում` առաջ ընկնելով մյուս պսեւդոակումբներից, որոնց հանդեպ, ի դեպ, մենք վատ տրամադրված չենք: Ընդհակառակը, կոչ ենք անում միավորվել եւ միասին մեծարել Պուտինին: Մեր նպատակն է` ստեղծել մի տեղ, որտեղ մարդիկ կկարողանան հավաքվել եւ քննարկել Պուտինի գաղափարները, ծրագրերը, միջոցառումներ կազմակերպել դրանց շուրջ, իրենց սերն արտահայտել Պուտինի նկատմամբ:

«Կարելի է միայն մի եզրակացություն անել: Հայաստանի Լոռու մարզի բնակչությունն այնքան է լյումպենացված, որ փողի դիմաց պատրաստ է ամեն ինչի, անգամ կարող է աչք փակել հարազատ երեխայի նկատմամբ սեռական ոտնձգությունների վրա: Եթե դա լիներ շարքային այլասերություն, մի բան է, բայց եթե այդ այլանդակությունները ծնվում են մարդկանց դեգրադացիայի եւ նյութական անկման պատճառով, այ դա արդեն ազգային անվտանգության խնդիր է»,- գրում է դերասանը, իսկ մինչ այդ հիշում ու հիշեցնում, թե ինչպես Լոռու մարզի Ախթալայում գործարար Սերոբ Տեր-Պողոսյանը, թանկ նվերների դիմաց, պեդոֆիլիայի մի «գողտրիկ» անկյուն էր ստեղծել: Հետո անցնում է Թեղուտի խնդրին եւ նկատում, որ բնակչության զգալի մասը կողմ է անտառների հաշվին գործարան կառուցելուն, որովհետեւ աշխատատեղեր են ստեղծվելու:

Հայաստանում գործող մանկաբույժները շուրջ 700 են` այն դեպքում, երբ, օրինակ 1990 թվականին նրանց թիվը 2 հազարի սահմաններում էր: Մանկաբույժների սակավությունն առավել ցայտուն է արտահայտվում մարզերում, որտեղ վերջին 5 տարիների ընթացքում ուսումն ավարտելուց հետո աշխատանքի ընդունվելու համար չի դիմել ոչ մի մանկաբույժ (սա, իհարկե, ոչ միայն մանկաբույժներին հատուկ խնդիր է): Մարզերում գործող մեկ բժիշկը մինչեւ 2 հազար 400 երեխա է սպասարկում, իսկ Երեւանից դուրս ապրող բնակչության շուրջ 27 տոկոսը, որոնք երեխաներ են, կրում է բժշկական ռեսուրսների խիստ պակասի հետեւանքները: Այս պատկերը ստացվել է «Վորլդ Վիժն» կազմակերպության եւ «Արաբկիր» բժշկական կենտրոնի համատեղ ուսումնասիրությունների արդյունքում: Ու փաստորեն, Հայաստանում մանկաբույժ-հիվանդ նման հարաբերակցություն է ստեղծվել` անկախ այն բանից, որ Հայաստանում ծնելիությունը 1990 թվականի համեմատությամբ էականորեն նվազել է: Այդ տարի, պաշտոնական վիճակագրության համաձայն, ծնվել է 80 հազար երեխա, իսկ, օրինակ, 2010-ին` ընդամենը 45 հազար: