Հայաստանի, Ռուսաստանի, Թուրքիայի հարաբերությունները հաճախ նմանվում են սիրային եռանկյունու: Իսկ այս դեպքում, ինչպես հայտնի է, երրորդն ավելորդ է:
Վերջինս, երբեմն շատ արագ է գլխի ընկնում այս մասին (եթե իհարկե` գլուխ ունի) ու փորձում «գլխի ճարը» տեսնել, բայց ավելի հաճախ` անսահման սերն ու նվիրվածությունը կուրացնում, հիմարացնում են ու «ավելորդը» հայտնվում է պարզապես ծիծաղելի վիճակում: Հատկապես ցավալի է, որ սիրուց կուրացածը երեկվա աղջնակը չէ, մի յոթ-ութ հազար տարեկան, բազմաթիվ սիրային արկածների ու փորձությունների միջով անցած հասուն կին է, եթե չասենք` պառավ:
Ամեն անգամ չեղած ատամները կրճտացնել ու ճերմակ մազերը փիտել պետք չէ, տիկին, ո՞ւր է Ձեր արժանապատվությունը, մի՞թե չեք հասկանում, որ Ձեզ այլեւս չեն սիրում ու գուցե չեն էլ սիրել` երբեք: Մի երկու անգամ ժպտացել են ու վերջ: Եվ այդ ժպիտը դրոշակի պես ծածանելն անիմաստ է:
Իսկ ում է պետք իմ կարծիքը:Մեկ է ինչ պետք է այն ել կանեն:
Ես չեմ հասկանում, հայաստանում էլ մարդ չի մնացել որ սրանից են ինտերվյու վերցնում...
Ստրկամտությունն ու ատորաքարշությունն է ծնում պալաչ, այլ ոչ հակառակը:
Տպավորություն էս ստանում,որ մեր, թե ներկա, թե անցած իշխանավորների պոչերը , մեկը մյուսի
Թատրոն է: Նույն սցենարն է -Ծառուկյանի ու Սերժ Սարգսյանի ներկայիս հարաբերություններն իրա
«Հայ ենք մենք,եղբայրներ՝ հայ ենք մենք...»
Այո,սա ենք եղել մենք՝ մեր ողջ պատմությա
Այո!